Created jtemplate joomla templates

 
 

Όσα εξακολουθώ να μαθαίνω για τη ζωή απ' τη μητέρα μου, 20 χρόνια μετά το χαμό της...

Κυριακή, 31 Μάιος 2015 19:08  
 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)
 

"Ακόμα σου λείπει η μητέρα σου;"

Το ερώτημα αυτό μ' έπιασε στον "ύπνο"! Η φιλή μου κι εγώ είχαμε πάει στο πάρκο με τα παιδιά μας, για να απολαύσουμε μια σπάνια ηλιόλουστη ημέρα Φεβρουαρίου στο Πόρτλαντ. Ήταν μια από εκείνες τις απατηλά καθαρές ημέρες. Μία από εκείνες τις ημέρες που σε συναρπάζει η ιδέα της άνοιξης, πριν προλάβεις καν να συνειδητοποιήσεις την πραγματικότητα. Πως δηλαδή ο ήλιος είναι ακόμα πολύ μακριά για να σε ζεστάνει! Καθίσαμε δίπλα δίπλα και παρακολουθούσαμε τα παιδιά μας να τρέχουν γύρω από το πάρκο. Τα χέρια μου ήταν τυλιγμένα σφιχτά, γύρω απ' τον 11-μηνών γιο μου, τον Ergo, προσπαθώντας να πάρω λίγη απ' τη ζεστασιά του!

Αν μου λείπει ακόμα η μητέρα μου; Έκανα μια παύση, μεγαλύτερη απ' αυτή που ίσως θα έπρεπε. 

Η μητέρα μου πέθανε από καρκίνο του εγκεφάλου, όταν ήμουν στο γυμνάσιο, πριν από 20 χρόνια. Και για πολλά χρόνια, μου έλειπε φρικτά. Μου έλειπε η μυρωδιά του κρύου αέρα στο μακρύ μάλλινο παλτό της, όταν ερχόταν στο σπίτι από την εργασία της. Μου έλειπε ο ήχος του ποτού που έχυνε στο ποτήρι με τον πάγο. Μου έλειπαν τα σταυρόλεξα της. Και οι κηλίδες απ' το μαρκαδόρο της στις μισογραμμένες λέξεις, πριν αποκοιμηθεί και ολοκληρώσει την απάντηση. Μου έλειπε ο ήχος της φωνής της. Αργότερα, μου έλειπε το να θυμάμαι τον ήχο της φωνής της. Μου έλειπε εκείνη.

Με τον καιρό, η απώλειά της ξεθώριασε. Παρά το γεγονός πως αισθανόμουν την απουσία της, δεν φοβόμουν πια πως θα χαθώ μέσα στην "τρύπα" που είχε δημιουργήσει αυτή η απουσία. Είχα πια μάθει να μη στέκομαι πολύ κοντά, στις άκρες αυτής της "τρύπας"... 

Αν μου λείπει ακόμα η μητέρα μου; Επειδή την έχασα τόσο νωρίς, θεωρώ ότι δεν μου λείπει λόγω των εμπειριών που μοιραστήκαμε. Μου λείπει για όλα εκείνα που δεν προλάβαμε να ζήσουμε.

Όταν έμεινα έγκυος στο πρώτο μου παιδί, η απουσία της μητέρας μου μου φάνηκε μεγαλύτερη. Υπήρχαν τόσες πολλές ερωτήσεις που ήθελα να τη ρωτήσω. Είχε κι αυτή πρωινές αδιαθεσίες; Ανησυχούσε κι εκείνη για τη μικρή ζωή που μεγάλωνε μέσα της και που δεν μπορούσε να δει; Πώς βίωσε τον τοκετό;

Όταν γεννήθηκε ο γιος μου, αναρωτήθηκα τι ένιωσε ως νέα μητέρα που βιώνει τη χαρά και τη "μονοτονία" της μητρότητας. Αναρωτήθηκα για τις συμβουλές που θα μου έδινε. Αναρωτήθηκα για το αν θα της τηλεφωνούσα σχετικά με το γάλα που έτρεχε απ' το στήθος μου και τα δάκρυα που κυλούσαν στο πρόσωπό μου. Αναρωτήθηκα τι θα μου έλεγε, όταν μοιραζόμουν μαζί της την πρώτη λέξη που είπε ο γιος μου. Γάτα. Ακριβώς όπως κι εγώ!

Παρόλο που ένιωσα χαμένη κατά καιρούς εκείνον τον πρώτο χρόνο, η αλήθεια είναι πως δεν αισθανόμουν όσο χαμένη θα περίμενα. Είμαι τυχερή που ο πατέρας μου παντρεύτηκε μια θαυμάσια γυναίκα μετά το χαμό της μητέρας μου. Ξέρω πως όποτε χρειάζομαι συμβουλές σχετικά με τη μητρότητα μπορώ να στραφώ σ' αυτή τη γυναίκα. Αλλά γνωρίζω επίσης ότι αν και η μητέρα μου δεν είναι εδώ για να με καθοδηγήσει -ως φυσική παρουσία- μέσα από τη μητρότητα, μ' έχει "εξοπλίσει" με τις δεξιότητες που χρησιμοποιώ κάθε μέρα ως γονέας.

Μου δίδαξε τη σπουδαιότητα του χιούμορ και να είμαι γενναιόδωρη με το γέλιο. Εκείνη μου έμαθε για τη συγχώρεση και την αποδοχή. Μου δίδαξε πώς να ζούμε με χάρη, ακόμη και όταν όλα καταρρέουν. Μου δίδαξε ότι η ζωή είναι μικρή, πάρα πολύ μικρή και ότι δεν μπορώ να αφήσω μια μέρα να περάσει, χωρίς να λέω στα παιδιά μου πόσο πολύ τα αγαπώ και γιατί...

Μου δίδαξε επίσης την ανιδιοτέλεια: σκέφτομαι πόσο θλιβερό θα ήταν για εκείνη το γεγονός πως έπρεπε να μας "αφήσει" τόσο νέα, γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν θα έβλεπε τα εγγόνια της ή θα μοιραζόταν την εμπειρία της μητρότητας μαζί μου. Και όμως έκρυψε τη θλίψη, προστατεύοντας εμένα και τον αδελφό μου, ακόμη και ο καρκίνος κατάφερε να ρίξει τις άμυνές της και να την αφήσει ανυπεράσπιστη...

Αν μου λείπει ακόμα η μητέρα μου; Ένιωσα μια "φρέσκια" θλίψη, καθώς σκεφτόμουν αυτήν την ερώτηση. Θλίψη για εκείνη. Γιατί δεν πρόλαβε να γνωρίσει τα παιδιά μου ή το γιο του αδελφού μου. Ήταν ένα πλάσμα τόσο ζωντανό και ζεστό και γεμάτο προσωπικότητα. Ένας μοναδικός άνθρωπος. Ένιωσα όμως και σιγουριά γιατί γνωρίζω πως είναι μέρος του εαυτού μου και μέρος των παιδιών μου, επίσης.

Κοίταξα την κόρη μου. Δύο ετών. Προσπαθούσε να σκαρφαλώσει σ' ένα κλαδί. Ήταν αρκετά ριψοκίνδυνο αυτό που έκανε και μπορούσε να πέσει στο νερό...Το σκέφτηκε καλύτερα και στάθηκε στα γόνατά της, πίσω στην "ασφάλεια" της στεριάς. Ήρθε σ' εμένα τρέχοντας.  Φώλιασε στα πόδια μου. Ένιωσε ασφάλεια με την παρουσία μου και στη συνέχεια έφυγε για μια ακόμα περιπέτεια.

"Ναι." Απάντησα τελικά... 

 

 

Αναδημοσίευση απ' το www.huffingtonpost.com 

Το άρθρο που υπογράφει η Ali Wilkinson, δημοσιεύθηκε αρχικά στο runknitlove. Ακολουθήστε το runknitlove στο Facebook και στο Twitter.

Μετάφραση-Επιμέλεια: www.4yourfamily.gr/

Image courtesy of arztsamui at FreeDigitalPhotos.net

Τελευταία τροποποίηση: Δευτέρα, 01 Ιούνιος 2015 12:43

Πολυμέσα

 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Παρακαλώ, γράψτε τον παρακάτω αριθμό ασφαλείας:
263