Created jtemplate joomla templates

 
 

Ταξίδι στη Βενεζουέλα του ρίσκου και στη Βολιβία του Αμαζονίου!

Πέμπτη, 24 Απρίλιος 2014 06:26  
 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
 

Στη Βενεζουέλα έφτασα μετά από ένα περιπετειώδες ταξίδι από τον Αμαζόνιο στη Γουιάνα, το Σουρινάμ, το Τρινιντάντ και Τομπάγκο και τέλος το Νησί Μαργαρίτα. Οι συγκοινωνίες δεν ήταν εύκολες και στο Καράκας, ίσως την πιο επικίνδυνη πόλη του κόσμου ακόμη κι από τη Βαγδάτη, μου επιτέθηκαν με όπλα. Στο Φιλμ διάρκειας 26’ λεπτών καταγράφεται η διαδρομή στη Βενεζουέλα.

Ο καλός συνάδελφος και φίλος Δρ. Ricardo Leon Vasquez Arnez, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Oruro, μας μιλάει για τα βουνά, τα υψίπεδα και τον Αμαζόνιο της Βολιβίας, τις επιδράσεις των κλιματικών ζωνών στους ανθρώπους, τις κοινωνικές και εκπαιδευτικές ανισότητες λόγω του υψηλότερου ποσοστού αυτοχθόνων στη Βολιβία σε σχέση με τις άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής κάτι που σημαίνει ακόμη περισσότερη φτώχεια, αλλά και τις ευκαιρίες που μπορεί να προσφέρει η εκπαίδευση, Φιλμ διάρκειας 19’ λεπτών.

ΤΑΞΙΔΙ στη Βενεζουέλα, του ρίσκου

Είναι φυσική η τάση ενός ταξιδιώτη, ίσως λόγω της απομάκρυνσης από το δικό του πολιτισμό και το ευχάριστο ξάφνιασμα από τη νέα φύση που συναντά, να αναπλάθει τον κόσμο μέσα του όπως ακριβώς τον θέλει. Μέσα λοιπόν στη φαντασία μου, με ερεθίσματα από τα μάτια των ανθρώπων που συναντούσα και την οργιώδη φύση που έβλεπα, ξαναέχτιζα τον κόσμο. Ήθελα να σκέφτομαι ένα κόσμο ειρηνικότερο και αθωώτερο. Αυτό το νέο πλάσιμο μπορεί να γίνεται για ημέρες και εβδομάδες. Μέχρι κάτι γίνεται και το ξανασκέφτεσαι.

Με είχαν ενημερώσει με λεπτομέρεια λίγες εβδομάδες πριν κάποιοι φίλοι στη Γουιάνα για τον κίνδυνο στη Βενεζουέλα, τη διαφθορά της αστυνομίας, ιδιαίτερα την περίοδο των χριστουγεννιάτικων εορτών όταν οι άνθρωποι ταξιδεύουν περισσότερο και με προέτρεψαν να μην πάω, αλλά τους αγνόησα. Άλλωστε ζούσα στη Λατινική Αμερική, είχα ταξιδέψει αρκετά και είχα εμπειρίες, σκεφτόμουνα. Κι όμως η επίθεση με τα όπλα συνέβη ακριβώς όπως μου την περιέγραψαν (Ήταν και αυτοί οι νέοι φίλοι λωποδύτες παλιότερα και με φιλοξένησαν στο σπίτι τους το βράδυ που χάλασε το λεωφορείο μας στα σύνορα Βραζιλίας-Γουιάνας και η αδελφή τους ταξίδευε μαζί μας με ένα φίλο μου).

Την ημέρα των Χριστουγέννων, δώδεκα το μεσημέρι στην κεντρική πλατεία Bolivar του Καράκας και μόλις είχε περάσει η αστυνομία από δίπλα τους αλλά τους αγνόησε, μέσα σε ένα πλήθος ίσως τρακοσίων ανθρώπων (αλλά από φόβο δεν έκανε κανένας τίποτα, τόσο η αίσθηση της κοινωνίας έχει χαθεί), μου επιτέθηκαν δυο νεαροί με όπλα. Ακόμη και αν φοράς παλιά ρούχα και η φωτογραφική μηχανή σου δεν αξίζει, ως ένας extranjero (ξένος) ή όπως λένε σε αυτά τα μέρη ένας Gringo, είσαι πάντα στόχος. Στην πλάτη μου είχα ένα μικρό σακίδιο με ένα ταξιδιωτικό οδηγό και τέσσερις χιλιάδες δολάρια γιατί σχεδίαζα να συνεχίσω το ταξίδι μου προς τα Νησιά Γκαλαπάγκος και στο ξενοδοχείο που έμενα δεν ήμουν σίγουρος αν ήταν ασφαλές μέρος. Όλα γίνανε πολύ γρήγορα. Μέσα από τις καλοκαιρινές τους βερμούδες τράβηξαν τα σιδερικά και άρχισαν να τρέχουν καταπάνω μου από απόσταση πέντε-έξι μέτρων. Μόλις τα είδα πάγωσα, έμεινα ξύλο. Και αμέσως, μέσα σε λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου, το αίμα επιστρέφει πίσω και ανάβεις. Σκέφτεσαι τι να κάνεις. Γύρισα ασυναίσθητα και άρχισα να τρέχω. Το καπέλο μου έπεσε. Σκέφτεσαι να το πάρεις αλλά αμέσως ξανασκέφτεσαι ότι δεν είναι καλή ιδέα. Τώρα σκέφτηκα θα δω πως είναι να δέχεσαι μια σφαίρα στην πλάτη, και συνέχισα να τρέχω. Τώρα τελειώνουν όλα. Τώρα σκέφτηκα θα δω πως είναι να πεθαίνεις.

Είχα τύχη. Τρέξαμε όλοι μαζί για λίγο και μετά με εγκατέλειψαν. Περπάτησα στον πεζόδρομο δίπλα σε κάποια παρέα μέχρι να φτάσω στο δρόμο και να πάρω ένα ταξί. Η αντίδραση μου ήταν α-νόητη γιατί γι αυτά τα χρήματα θα μπορούσα να είχα χάσει τη ζωή μου. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να μην έχεις μαζί σου κάτι που έχει μεγάλη αξία, αλλά ακόμη και αν έχεις, να το δώσεις. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που μου επιτέθηκαν με όπλα, η δεύτερη στην Αϊτή. Η εξαθλίωση του κόσμου στους δρόμους, ο φόβος και αυτό το περιστατικό με έκαναν να αλλάξω γνώμη και για την εικόνα του Τσάβες. Πριν να επισκεφτώ τη χώρα πίστευα ότι ήταν ένας επαναστάτης… μετά που την επισκέφτηκα, ένας δυνάστης... 

https://www.youtube.com/watch?v=mM2b17Q4d2o

Στο παραπάνω link μπορείτε να παρακολουθήσετε το «Ταξίδι στη Βενεζουέλα», Βίντεο και Φωτογραφία διάρκειας 26’ λεπτών: Νησί Μαργαρίτα (Isla Margarita), Στο δρόμο για το Καράκας, Καράκας Παραγκουπόλεις & Κέντρο, Εργοστάσιο Φυσητού Γυαλιού, Εθνική Πινακοθήκη (Galería de Arte Nacional), Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Museo de Arte Contemporáneo), "Δύο Ημέρες στο Τελεφερίκ", Παραμονή Πρωτοχρονιάς 2008

ΤΑΞΙΔΙ στη Βολιβία, των υψιπέδων και του Αμαζόνιου

«Pachacutec Taytallay! ?Kamacheqniy Inkallay!/ Maypin kashan munaykiki? Maypitaqmi khuyayniki?/ Mark'aykita mast'arispan Tawantinsuyuta winachirganki,/ auqa sonqo runakunataq llaqtanchiqta nak'arichinku./ Qolla suyoq yawar weqen Inkakunaq unanchasqan,/ qantapunin waqharimuyku Peru Suyu nak'ariqtin./ Maypin kashanki Pachakuteq? Maypin llanp'u sonqo kausayniki?/ waqmantapas sayarimuy llaqtanchis Suyo qespirinanpaq» (Quetsoua, η φωνολογική απόδοση της γλώσσας των Ίνκας, γλώσσα που χρησιμοποιείται έως σήμερα)./ «Pachacutec [O Ίνκας που εξάπλωσε την αυτοκρατορία των Ίνκας τον 15o αιώνα] Πατέρα του Έθνους μας!/ Δημιουργέ των Ίνκας!/ Που είναι η αγάπη σου;/ Που είναι η συγκατάβαση σου;/ Μας έτεινες τα χέρια, και έκανες το έθνος μας να μεγαλώσει σε μια αυτοκρατορία./ Αλλά τώρα, εγκληματίες κάνουν τους δικούς μας ανθρώπους να υποφέρουν./ Δάκρυα αίματος τώρα κυλούν στην ιερή γη των Ίνκας./ Σε επικαλούμαστε, γιατί οι δικοί μας άνθρωποι υποφέρουν./ Που είσαι Pachakutec;/ Που είναι η μεγάλη καρδιά σου;/ Αν ήσουν σήμερα ζωντανός, το έθνος μας θα ευημερούσε» (Παραδοσιακός πολιτισμός των Άνδεων).

Το link: https://www.youtube.com/watch?v=Jg6gupbYA6U σας οδηγεί στο «Ταξίδι στη Βολιβία», Βίντεο και Φωτογραφία διάρκειας 19’ λεπτών: "Παραδοσιακοί χοροί από παιδιά", Salar de Uyuni και Potosi "Ο Μεγαλύτερος Καθρέπτης του Κόσμου", Oruro: "Ο Ανταγωνισμός ανάμεσα στους Ινδιάνους (Μάνα Γη) και το Καθολικό Καρναβάλι", Cochabamba, Trinidad, «Το Σχολείο στον Αμαζόνιο", La Paz, η υψηλότερη πρωτεύουσα του κόσμου, «Η Κοιλάδα του Φεγγαριού», Tiwanaku, Προ-Κολομβιανοί πολιτισμοί.

 

γράφει ο Δημήτρης Κουτάντος, εκπαδευτικός κι επιστημονικός συνεργάτης του 4yourfamily.gr

 

 

 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Παρακαλώ, γράψτε τον παρακάτω αριθμό ασφαλείας:
34