Created jtemplate joomla templates

 
 

Εσύ "βλέπεις" ή απλώς "κοιτάζεις"; Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία

Τρίτη, 03 Δεκέμβριος 2013 10:56  
 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
 

3 Δεκεμβρίου. Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία κι η φίλη μας, Μιραμπέλα, μας έστειλε έναν υπέροχο Κινέζικο μύθο, για να μας μιλήσει με λόγια διαφορετικά, για τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μας, στο σπίτι μας, στην εργασία μας, στη διασκέδαση μας, μέσα στην κοινωνία, δυστυχώς όμως -πολλές φορές- κι έξω απ' αυτήν.

Εξαιτίας της στάσης μας κι όχι της αναπηρίας με την οποία ζουν... Γιατί όλα είναι θέμα αντιμετώπισης...Αρκεί να μπορείς να "δεις" κι οχι απλώς να "κοιτάζεις"...

"Το ραγισμένο δοχείο  


Πριν πολλά χρόνια, σε μια επαρχία κάπου
στην Κίνα, ζούσε μια ηλικιωμένη γυναίκα η οποία
κουβαλούσε καθημερινά νερό απο ένα μακρυνό 
ρυάκι με δυό μεγάλα δοχεία περάσμενα σε ένα 
μακρύ ξύλινο κοντάρι το οποίο στήριζε στους 
ώμους της.

Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα 
όλη την ποσότητα νερού που μπορούσε να χωρέσει.
Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς 
διαδρομής, από το ρυάκι στο σπίτι, έφθανε με τη 
στάθμη του νερού εώς τη μέση.Έτσι για δύο ολόκληρα 
χρόνια η γυναίκα κουβαλούσε καθημερινά μόνο 
ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της.

Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που 
εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον 
οποίο είχε κατασκευαστεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν
δυστυχισμένο που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά
απο αυτά που έπρεπε κι ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.

Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή 
και αποφάσισε να μιλήσει στην ηλικιωμένη γυναίκα.
"Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου 
ζητήσω συγγνώμη!
"Μα γιατί;" ρώτησε η γριά. "Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;"
"Ε, να ! Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω 
της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα και εσύ!"

Η γυναίκα χαμογέλασε: 
"Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι 
υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη 
μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την 
εκμεταλλεύτηκα." "Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και 
εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και τα 
τοποθετώ το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ δεν θα είχα
τόση ομορφιά να στολίζει το σπιτικό μου!"

Σε αυτή την ιστορία, ξεχωρίζει κυρίως η στάση της γυναίκας απέναντι στην "ατέλεια"...Γιατί;Γιατί θα μπορούσε να πετάξει το δοχείο, αφού ως σπασμένο της ήταν πια άχρηστο! Όμως δεν το έκανε...Βρήκε τον τρόπο, γιατί είχε τη θέληση, να μετατρέψει την ατέλεια του δοχείου σε κάτι δημιουργικό. Αποφάσισε να χρησιμοποιήσει αυτην την "ατέλειά " του για κάποιο σκοπό, και τα κατάφερε.

Ολοι μας κατά καιρούς γινόμαστε "ραγισμένα δοχεία" λόγω κακής ψυχολογίας, άτυχων περιστατικών ή συγκυριών στη ζωή μας και μόνο με αγάπη υπάρχει τρόπος να ξανακολλήσουμε τα κομμάτια μας και να προχωρήσουμε...

Και οι άνθρωποι που ήρθαν σ΄αυτό τον κόσμο και δεν είναι σαν κι εμάς, "άρτιοι" ψυχικά ή σωματικά, "σπασμένα δοχεία" είναι που χρειάζονται να τους δούμε με τα μάτια της αγάπης. Να βρούμε τα πλεονεκτήματα που σίγουρα θα΄χουν και να τους περιβάλουμε με τη φροντίδα και τη στοργή μας!

...Μιραμπέλα."

 

Image courtesy of sakhorn38 at FreeDigitalPhotos.net

 

Τελευταία τροποποίηση: Τρίτη, 03 Δεκέμβριος 2013 11:41
 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Παρακαλώ, γράψτε τον παρακάτω αριθμό ασφαλείας:
4710