Created jtemplate joomla templates

 
 

Πώς να διαχειριστείτε τη διάγνωση του αυτισμού

Κυριακή, 15 Σεπτέμβριος 2013 22:10  
 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
 

Κάθε άνθρωπος αντιδρά  και αντιμετωπίζει διαφορετικά τις καταστάσεις που έχει να αντιμετωπίσει στην ζωή του, έτσι και τα μέλη της οικογένειας αντιμετωπίζουν το γεγονός της έλευσης ενός παιδιού με αυτισμό διαφορετικά.

Τα κυριότερα συναισθήματα που έχουν παρατηρηθεί και καταγραφεί είναι :

Σοκ και θλίψη

Η οικογένεια περιμένει ένα όμορφο, υγιές, χαρούμενο παιδί για το οποίο «ονειρεύεται» και κάνει σχέδια για το μέλλον. Και ξαφνικά της λένε ότι είναι αυτιστικό. Η λέξη από μόνη της είναι βαριά, πολύ περισσότερο όταν με το άκουσμά της η εικόνα που έρχεται στο μυαλό είναι αυτή που προβάλλεται συχνά, δηλαδή της πολύ σοβαρής διαταραχής.

Το παιδί που περίμενε η οικογένεια «έχει πεθάνει». Αυτό το παιδί δεν είναι αυτό που περίμενε. Είναι σαν να θρηνείς το  χαμό ενός αγαπημένου προσώπου. Το να δεχτεί η οικογένεια την διάγνωση είναι πολύ οδυνηρό χτύπημα, πού εκτός από το σοκ προκαλεί θλίψη. Οι αντιδράσεις ποικίλουν και ο τρόπος που εκφράζονται οι άνθρωποι διαφορετικός, έτσι κάποιος γονιός θα κλάψει θρηνώντας, άλλος αφοσιώνεται στην εργασία του και αφήνει πίσω τα προβλήματα να τρέχουν, άλλος θα κάνει κάτι άλλο.

Σημαντικό είναι να αναγνωρίσουμε το δικαίωμα σε κάθε γονιό να εκφράσει την θλίψη του με διαφορετικό τρόπο. Με όποιον τρόπο και αν εκφράζεται κάποιος είναι σημαντικό να σέβεται τον πόνο του άλλου και τον τρόπο που τον αντιμετωπίζει.

Τα μέλη της οικογένειας δεν πρέπει να κλείσουν τα κανάλια επικοινωνίας. Κανένας γονέας δεν πρέπει να «φορτώνει το βάρος» αποκλειστικά στον άλλον, πρέπει να το μοιράζονται.

Μετά το "θρήνο" η οικογένεια πρέπει να ενημερωθεί έγκυρα και κατανοητά σχετικά με τον αυτισμό, σκοπεύοντας να τον "κατακτήσει" με τη γνώση.  

Άρνηση

Πολλοί γονείς αρχικά προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι δεν συμβαίνει τίποτα και ότι  το παιδί τους είναι φυσιολογικό. Αυτό συχνά συμβαίνει όταν δεν είναι σοβαρά τα προβλήματα ή δεν δίνεται ιδιαίτερη σημασία σε αυτά. Έρχεται όμως η επόμενη μέρα που κάτι πάλι σοβαρό συμβαίνει για να τους υπενθυμίσει για ποιο λόγο επιδίωξαν την διάγνωση.

  1. «Το παιδί μου δεν έχει τίποτα απ’ όλα αυτά που μου λένε»
  2. «Δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να συμβαίνει αυτό !! Είχε γεννηθεί τόσο τέλειο !! Πρέπει να πρόκειται για λάθος !!».
  3. «Οι ειδικοί τα βγάζουν όλα προβληματικά».
  4. «Το είπε και ο παιδίατρος, μην το πας σε παιδοψυχιάτρους και ψυχολόγους γιατί αυτοί όλα τα παιδιά τα βγάζουν με πρόβλημα».
  5. «Δεν είναι τίποτα, και ο πατέρας του ήταν κλειστός τύπος, και όπως λέει η πεθερά μου άργησε να μιλήσει».

Αυτές και πάρα πολλές άλλες φράσεις, ακούγονται από τους γονείς. Και τότε αρχίζει το τρέξιμο της αναζήτησης προκειμένου να έχουν και τις γνώμες άλλων ειδικών.

Η επιθυμία των γονέων να μην είναι το παιδί τους αυτιστικό, πολλές φορές μπορεί να τους οδηγήσει σε παραπλάνηση και εξαπάτηση αν στο δρόμο τους συναντήσουν «ειδικούς» που τους «χαϊδεύουν τα αυτιά» και τους λένε αυτά που θέλουν να ακούσουν.

Από τη στιγμή που αρχίζουν να αποδέχονται τη διάγνωση πολλοί γονείς αναζητούν όσο το δυνατό περισσότερες πληροφορίες για το θέμα. Εδώ, πολύ σημαντικό είναι οι πληροφορίες να είναι έγκυρες, να μην υπάρχει παραπληροφόρηση από τους ειδικούς και κυρίως να μην προκαλείται σύγχυση. Θα πρέπει να ενημερώνονται όλα τα μέλη της οικογένειας.

Θυμός, οργή, αγανάκτηση, πανικός

  1.  «Γιατί έτυχε σε μας αυτό το κακό»
  2. «Σε τι φταίξαμε Θεέ μου και μας τιμώρησες»
  3. «Τι φταίει αυτό το παιδί να τυραννιέται»
  4. «Υπάρχουν τόσοι που δεν προσέχουν και δεν είναι ικανοί να κάνουν παιδιά και όμως αυτοί έχουν φυσιολογικά παιδιά, ενώ εμείς;»
  5. «Τι θα πούμε στις οικογένειές μας;»
  6. «Τα πεθερικά μου τι θα πουν;»
  7. «Οι φίλοι μας τι θα κάνουν όταν το μάθουν;»
  8. «Δε θα μας θέλει κανένας πλέον, τι θα γίνουμε μόνοι;»
  9. «Όλοι εμάς θα βλέπουν όταν πάμε κάπου;»
  10. «Πως θα αντιμετωπίσουν το άλλο μας παιδί οι φίλοι του όταν μάθουν για το αδελφάκι του;»

Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα, εκφράζουν τα συναισθήματα των γονέων.

Δεν χρειάζεται να δοθούν απαντήσεις στο «γιατί», στο «τί», στο «πως» από τρίτους. Αν οι γονείς και τ΄ αδέλφια μάθουν και κατανοήσουν όσα περισσότερα μπορούν για τον αυτισμό θα έχουν την δυνατότητα με αδιάσειστα δεδομένα να ενημερώσουν τους άλλους και να διορθώσουν πολλές λανθασμένες αντιλήψεις και προκαταλήψεις.

Ενοχή

Όμως πολύ σπάνια συναντάμε γονείς που να μην έχουν αναρωτηθεί:

  1. «Φταίω εγώ;»
  2. «Μήπως φταίει κάτι που έκανα ή δεν έκανα εγώ;»
  3. «Μήπως φταίει η κληρονομικότητα;».
  4. «Ίσως τα συναισθήματα μας εκείνης της περιόδου επέδρασαν».

Συχνά, προκειμένου να απαλλαγούνε από τις ενοχές, αναζητούν ο ένας γονιός ευθύνες στον άλλον: «κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης κάπνιζες πολύ συχνά ή έπαιρνες εκείνο το φάρμακο ή ήσουν φοβερά αγχωμένη», λέει ο σύζυγος στην σύζυγό του.

Κι αυτή ενίοτε του ρίχνει ευθύνες διότι «πριν τη σύλληψη έπινες πολύ», «κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης με είχες αγχώσει πολύ και ήσουν επιθετικός», «και ο αδελφός σου είχε πολλά ψυχολογικά προβλήματα και  νοητική καθυστέρηση».

Κάποιοι άλλοι γονείς πιστεύουν ότι τους τιμώρησε ο Θεός ή η Θεία Δίκη για κάτι κακό που έκαναν ή ότι τους «χάρισε» έναν σταυρό δοκιμασίας.

Όταν υπάρχει σωστή ενημέρωση, τα συναισθήματα ενοχής μειώνονται και με το χρόνο παύουν να υπάρχουν. 

Οι γονείς αντί να αισθάνονται υπεύθυνοι για τον αυτισμό του παιδιού τους πρέπει να συγκεντρωθούν σ΄ αυτό για το οποίο είναι υπεύθυνοι: 

Να δείξουν την αποδοχή, την αγάπη τους και να  υποστηρίζουν διαρκώς αυτό το υπέροχο ξεχωριστό παιδί που θα τους μάθει περισσότερα απ΄ όσα μπορούν να φανταστούν και θα τους φέρει και όμορφες στιγμές και απρόσμενες  χαρές. Και φυσικά να μην ξεχνούν  τις ανάγκες και των άλλων παιδιών τους.

Ανησυχία και άγχος

Οι γονείς, αφού οριστικοποιηθεί η διάγνωση, ανησυχούν περισσότερο:

  1. για τη βαρύτητα της διαταραχής
  2. για την κάλυψη των αναγκών του παιδιού
  3. για το μέλλον και την προοπτική του παιδιού
  4. για την εύρεση κατάλληλης θεραπείας, ικανών ειδικών επαγγελματιών,
  5. για την εύρεση κατάλληλου και καλού εκπαιδευτικού πλαισίου,
  6. για το αν θα έχουν την κατάλληλη και επαρκή συμβουλευτική υποστήριξη και εκπαίδευση,
  7. για τις αντιδράσεις του κοινωνικού περιβάλλοντος,
  8. για τις επιπτώσεις στην οικογένεια και κυρίως στα άλλα παιδιά.

 

Όλ' αυτά είναι φυσιολογικά συναισθήματα. Να θυμάστε πως δεν είστε μόνοι. Και να θυμάστε και κάτι ακόμα...

Πως η οικογένεια του παιδιού με αυτισμό μπορεί να ζήσει όμορφα κι απλά, με πολλές χαρούμενες, ευτυχισμένες στιγμές, εάν καθορίσει δίκαια και σωστά τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του κάθε μέλους της...

 

γράφει ο Στέργιος Νότας, Κλινικός ψυχολόγοςΕπιστημονικός Υπεύθυνος Ειδικής Θεραπευτικής Μονάδας Αυτιστικών - Παιδιών με Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής καθώς κι επιστημονικός συνεργάτης του 4yourfamily.gr

Το παραπάνω άρθρο μπορείτε να το βρείτε και στην ιστοσελίδα http://www.autismhellas.gr απ' την οποία κι αναδημοσιεύεται

 

Image courtesy of David Castillo Dominici at FreeDigitalPhotos.net  

Τελευταία τροποποίηση: Τετάρτη, 09 Οκτώβριος 2013 11:09
 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Παρακαλώ, γράψτε τον παρακάτω αριθμό ασφαλείας:
2795