Created jtemplate joomla templates

 
 

"Ο κόσμος ανήκει σε όλους μας!" Το μήνυμα ενός κωφού μέσα από την προσωπική του ιστορία

Τρίτη, 02 Δεκέμβριος 2014 13:29  
 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
 

Οι Κωφοί με κεφαλαίο «Κ» όπως αναφέρει κι ο ορισμός του Woodward (1972), είναι τα κωφά άτομα που ταυτίζονται με την κώφωση τους και ανήκουν στην κοινότητα των Κωφών. Κοινότητα σημαίνει μια ομάδα ανθρώπων που ζουν μαζί, μια ομάδα με κοινούς στόχους. Η κοινότητα των Κωφών έχει τη δική της κουλτούρα, δηλαδή ένα σύνολο συμπεριφορών, δική της γλώσσα, κοινές αξίες και παραδόσεις. Συχνά οι ακούοντες αντιμετωπίζουν τους Κωφούς ως περιστατικά ιατρικά και τους βλέπουν ως απομονωμένες υπάρξεις. Το ίδιο, αντιμετωπίζεται από ορισμένους κι η κουλτούρα τους με έκδηλο παράδειγμα τη γλώσσα τους, τη νοηματική γλώσσα, που αποκαλείται -πάντα από ορισμένους- "φτωχή" και μη ισότιμη.

Με αφόρμιση την υποτίμηση αυτής της κοινότητας και της κουλτούρας της, παρατίθεται το παρακάτω κείμενο από το βιβλίο του Wilcox, American Deaf Culture, An Anthology ώστε να εμπεδωθεί το ηχηρό μήνυμα των Κωφών « Είναι και δικός μας ο κόσμος».

 

"Αναρωτιόμουν για ποιο θέμα να γράψω αυτό το μήνα στο περιοδικό «Νέα της Κοινότητας των Κωφών». Για λίγα λεπτά πανικοβλήθηκα, σκεπτόμενος ότι δεν υπάρχουν άλλες ιστορίες στο μυαλό μου.

Τελικά, με έσωσε μια κατσαρίδα. Θα σας πω τι συνέβη. Καθώς πήγαινα στους γονείς μου, στη μέση περίπου του δρόμου σταμάτησα σε ένα εστιατόριο. Όταν ήρθε η σερβιτόρα να πάρει την παραγγελία, της έδειξα στον κατάλογο τι ήθελα. Αυτή συνέχισε να μιλάει. Ίσως έλεγε ποιο ήταν το πιάτο της ημέρας. Την διέκοψα, της έκανα χειρονομία ότι δεν ακούω και έδειξα ξανά την παραγγελία μου.

Ενοχλήθηκε και είπε δείχνοντας τα χείλη της: «Γιατί δεν μιλάς;». όταν πρόφερα με δυσκολία «ένα χάμπουργκερ με τυρί», ταράχτηκε και έφυγε. Δεκαπέντε λεπτά αργότερα ξαναγύρισε φέρνοντάς το φαγητό μου και ένα σημείωμα που ήταν γραμμένο με πολλά λάθη. Καθώς το διάβαζα αναρωτήθηκα που έμαθε να γράφει, ήταν τόσο ανορθόγραφη. Το σημείωμα έλεγε: «έχω ένα κωφό αδερφό ο οποίος παρακολούθησε ένα καλό σχολείο στα βόρεια. Τώρα μιλάει καλά. Πρέπει να μάθεις να μιλάς, ποτέ δεν είναι αργά. Τελοσπάντων ζεις σε ένα κόσμο ακουόντων».

Θύμωσα σκεπτόμενος με ποιο δικαίωμα υποστήριζε ότι δεν έκανα λογοθεραπεία. Παρακολούθησα σχολείο που ενσωμάτωνε την λογοθεραπεία στην φιλοσοφία του. Εκτός του ότι αφιέρωσα πολλές ώρες προσπαθώντας να προφέρω τον ήχο Π αντί για ΜΠ, στοιχείο το οποίο – σύμφωνα με την παραπάνω φιλοσοφία- μου επέτρεπε να επικοινωνώ επιτυχώς στον «Κόσμο των Ακουόντων».

Ήμουν τόσο εκνευρισμένος με το σημείωμα, που δεν κατάλαβα ότι η σερβιτόρα στεκόταν και περίμενε την απάντησή μου. Καθώς την κοίταξα, τα μάτια και το στόμα της άνοιξαν τρομαγμένα και έφυγε γρήγορα. Επέστρεψε αμέσως με ένα αεροζόλ. Σηκώθηκα αμέσως να τρέξω, να προφυλάξω τον εαυτό μου, σκεπτόμενος «τι έκανα που πρέπει να με ψεκάσει;». Πέρασε γρήγορα από μπροστά μου κατευθυνόμενη στο τραπέζι πίσω από εμένα όπου περπατούσε μία κατσαρίδα. Άδειασε σχεδόν το μισό μπουκάλι για να τα καταφέρει. Παρακολουθούσα την σκηνή έκπληκτος. Φυσικά, δεν μπόρεσα να τελειώσω το φαγητό μου. Πλήρωσα και έφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα παίρνοντας το σημείωμα μαζί μου.

Στο δρόμο ξαναδιάβασα το σημείωμα και αυτή τη φορά κόλλησα στη φράση «Είναι ένας κόσμος ακουόντων».

Με ποιο δικαίωμα οι ακούοντες επιβάλλουν σε μας την επικράτηση του κόσμου τους; Το χειρότερο είναι ότι υπάρχουν κωφοί, οι οποίοι υποστηρίζουν τις αξίες του κόσμου των ακουόντων σε μας τους κωφούς, λέγοντας συνεχώς ότι πρέπει να μάθουμε να μιλάμε γιατί ζούμε σε κόσμο ακουόντων. Είναι αξιοπερίεργο, γιατί με αυτόν τον τρόπο αρνούνται την δική τους ύπαρξη ως κωφά άτομα. Εάν ο κόσμος δεν είναι δικός τους, ποιανού είναι;

Προτείνω σε όλους εμάς να διαλαλούμε ότι «είναι και δικός μας ο κόσμος». Βέβαια, δεν μπορώ να αρνηθώ το γεγονός ότι υπάρχουν περισσότεροι ακούοντες από ότι οι κωφοί, αλλά αρνούμαι το δικαίωμα τους να διεκδικούν τον κόσμο. Εγώ ως κωφός έχω τα δικά μου δικαιώματα και την δική μου θέση σε αυτόν τον πλανήτη. Το να διαλαλώ ότι «ο κόσμος ανήκει στους ακούοντες» είναι μία δήλωση ηττοπάθειας. Εμείς που μιλάμε τη νοηματική γλώσσα, λειτουργούμε εξίσου καλά σε όλες τις πτυχές της ζωής μας.

Υπάρχουν μερικοί κωφοί δάσκαλοι κωφών/βαρήκοων, οι οποίοι διδάσκουν ότι πρέπει να παραμείνουμε στις αξίες της πλειοψηφίας του κόσμου, που είναι οι ακούοντες. Αυτοί δηλητηριάζουν το μυαλό των κωφών παιδιών που διδάσκουν, των παιδιών που θα είναι οι αυριανοί κωφοί ενήλικες. Κατά συνέπεια, αυτοί οι ενήλικες θα πιστεύουν και θα λένε στους άλλους ότι πρέπει να μάθουμε να μιλάμε, γιατί ζούμε σε ένα κόσμο ακουόντων.

Εάν διαλαλούμε ότι είναι και δικός μας ο κόσμος, θα δείξουμε ότι έχουμε θέση και εμείς σε αυτόν τον κόσμο. Οι ακούοντες θα πρέπει να μοιραστούν τον κόσμο μαζί μας και είναι ευπρόσδεκτοι στον κόσμο μας με την προϋπόθεση να σεβαστούν το δικαίωμά μας να επικοινωνούμε στη νοηματική γλώσσα. Γιατί μέσα από τη νοηματική γλώσσα, μαθαίνουμε τα πάντα γύρω από τον κόσμο, το καλό και το κακό, το όμορφο και το άσχημο.

Κερδίζοντας τη θέση μας σ ’αυτό τον κόσμο, θα πρέπει να διδάξουμε τη νοηματική γλώσσα στους ακούοντες. Με αυτόν τον τρόπο γεφυρώνουμε τους δυο κόσμους.

Φτάνοντας στο σπίτι των γονιών μου, αντιλήφθηκα ότι είχα ένα θέμα για το περιοδικό: «Ο κόσμος ανήκει σε όλους μας».

 

Σχολιασμός άρθρου: Γεωργία Σπύρου, Ειδική Παιδαγωγός κι επιστημονική συνεργάτιδα του www.4yourfamily.gr

Image courtesy of Evgeni Dinev at FreeDigitalPhotos.net

 

Τελευταία τροποποίηση: Τρίτη, 02 Δεκέμβριος 2014 13:54

2 σχόλια

  • Σύνδεσμος σχολίου Κυριακή, 07 Δεκέμβριος 2014 12:39 δημοσιεύθηκε από Αθανασία

    Τα κοχλιακά εμφύτευματα, πράγματι χαρίζουν μια νέα ζωή στα άτομα με κώφωση κι είναι απ' αυτές τις περιπτώσεις που λες πως η τεχνολογία κάνει "θαύματα". Οι αναγνώστες του 4YourFamily μπορούν να επισκεφθούν δύο ακόμα σχετικά άρθρα. Το πρώτο είναι το "Όσα πρέπει να γνωρίζετε για το κοχλιακό εμφύτευμα!"

    Ένα δεύτερο άρθρο (βίντεο) με τίτλο "Άκουσε για πρώτη φορά τη φωνή της στα 29 της!", μας δίνει μια μικρή γεύση απ' την αλλαγή και τα έντονα συναισθήματα που βιώνουν οι συνάνθρωποί μας, όταν ακούν για πρώτη φορά τη φωνή τους, αλλά και τον κόσμο, χάρη στο κοχλιακό εμφύτευμα.

  • Σύνδεσμος σχολίου Σάββατο, 06 Δεκέμβριος 2014 06:56 δημοσιεύθηκε από Σοφια Κολοτουρου

    Eιμαι μια απο αυτούς τους κουφους που ο αρθρογράφος ισχυρίζεται ότι ακολουθήσαμε τον κόσμο των ακουόντων επειδή έχουμε το .. Θράσος να μιλάμε προφορικά. Φυσικά ο αρθρογράφος 'ξεχνάει' να πει ότι αν χάσεις την ακοή σου μετα τα 4 φυσικά μιλάς γιατί έχεις προλάβει να αναπτύξεις τον λόγο και την ομιλία. Και φυσικά οι περισσότεροι κωφοι χάσαμε την ακοή μας μετα τα 4, γιατί ειναι πιο πιθανο να κουφαθεις στη διάρκεια της ζωής σου παρά εκεί γενετής. Επίσης ο αρθρογράφος χρησιμοποιεί ορισμούς του 1972 για να μας πείσει, 'ξεχνώντας' πάλι ότι στη δεκαετία του 80 αναπτύχθηκαν τα κοχλιακα εμφυτευματα που χαρίζουν ακοή και φυσικά και ομιλία στα κωφα παιδιά. Ετσι θέλει να μας πείσει να μάθουμε όλοι νοηματική για να επικοινωνούμε μαζί του, επειδή πολυ θα τον βόλευε. Όμως φυσικά και ζούμε σε κόσμο ακουόντων. Η κώφωση συμβαίνει σε μόνον έναν στους χίλιους ανθρώπους και θα ήταν ουτοπικο να περιμένουμε να μάθουν νοηματική οι 999 για να επικοινωνούν με τον έναν. Καλυτερα να επικεντρωθούμε στη θεραπεία - αποκατάσταση των 100 παιδιών που γεννιούνται κωφα στη χώρα μας κάθε χρόνο.

 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Παρακαλώ, γράψτε τον παρακάτω αριθμό ασφαλείας:
476