Created jtemplate joomla templates

 
 

Το μάθημα για τη ζήλεια, που μου έμαθε η κόρη μου...Ένας πρώην εγωιστής μπαμπάς!

Σάββατο, 29 Μάρτιος 2014 15:22  
 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)
 

Έχω ακούσει κάποιες φορές, γονείς να μιλούν για τη ζήλεια που μπορεί να αισθάνεται ο ένας απ' τους δύο συντρόφους, απέναντι στα παιδιά τους. Συνήθως συμβαίνει στους άνδρες. Τουλάχιστον αυτές τις -ελάχιστες εννοείται αλλά όχι ανύπαρκτες- περιπτώσεις μου έχουν διηγηθεί εμένα. Τί γίνεται όμως όταν "ακούς" μέσα απ' το κείμενό του, έναν πατέρα να μιλά για όλ' αυτά τα μυστικά που συμβαίνουν στο μυαλό και τη ψυχή του; Ένα διαφορετικό κείμενο, διδακτικό κι ειλικρινές, από έναν πρώην εγωιστή μπαμπά! Όπως θα έπρεπε να είναι κι οι σχέσεις των  ανθρώπων...

 

"Η μικρότερη κόρη μας έρχεται στο δωμάτιο μας. Συνηθίζουμε με τη γυναίκα μου να κοιμόμαστε αγκαλιά. Πριν σηκωθούμε λοιπόν, χτυπά ευγενικά την πόρτα. "Μπορώ να περάσω;" ρωτά μέσα στην υπνηλία της, με τη -σκόπιμα- γλυκιά φωνή της.

"Φυσικά γλυκιά μου", της λέει η γυναίκα μου κι ήδη νιώθω μέσα μου απογοήτευση. Γιατί ξέρω τι θα συμβεί στη συνέχεια. Η μικρή θα χωθεί στο κρεβάτι απ' την πλευρά της μητέρας της για να χουζουρέψουν μαζί. Το ίδιο συμβαίνει όλα τα πρωινά του Σαββατοκύριακου. Θα περάσουν έτσι 20-30 λεπτά, ακόμη κι αν τα άλλα τρία αδέλφια της, έχουν σηκωθεί απ' τα κρεβάτια τους και παίζουν. Θα ξαπλώσει με τη μαμά της και θ' αρχίσει να τη ρωτά ό,τι της έρθει στο μυαλό. Έτσι η ησυχία, γίνεται αμέσως...πολυτέλεια και κάθε φορά βρίσκω τον εαυτό μου να ταράζεται όλο και περισσότερο!

Όσο η μέρα κυλά, το κοριτσάκι μας -είναι 9 ετών- θα έρθει ξανά και ξανά για να κερδίσει την προσοχή της γυναίκας μου. "Μαμά", "Μανούλα", "Μαμάκα", τα χρησιμοποιεί όλα, επανειλημμένα διακόπτοντας τη συνομιλία μας και κάνοντας τη γυναίκα μου να ξεχάσει ακόμα κι αυτό που έλεγε. Κι όταν θέλει πραγματικά να προσκολληθεί επάνω της χρησιμοποιεί το γνωστό "Μαμάααααααααααααααα" με το οποίο τα καταφέρνει. Το απίστευτο είναι πως αμέσως μετά, ισχυρίζεται πως ξέχασε τι ήθελε να μας πει. Γιατί στην πραγματικότητα ήθελε απλά την απόλυτη προσοχή της μητέρας της. Η δε κατάστασή μου, όλο και επιδεινώνεται. Μου γυρίζει το μάτι που λένε... 

Αργότερα κι ενώ ακόμα καθόμαστε στον καναπέ, έρχεται και...σέρνεται πάνω στη μητέρα της, λες κι είναι ένα απ' αυτά τα μωρουδιακά γυμναστήρια με τις δραστηριότητες. Καμία τους βεβαίως δεν δίνει σημασία στο οτι κοντεύει να φτάσει τη γυναίκα μου στο ύψος και δεν χωρούν καλά καλά στον καναπέ.Παρόλ' αυτά, εκεί. Κολλημένη. Σαν ένα μωρό που θέλει μονίμως να βρίσκεται στην αγκαλιά της. Σε αυτό το σημείο, ήδη πιάνω τον εαυτό μου να πιέζεται για να μην πει κάτι του τύπου..."Η μαμά σου δεν είναι παιδική χαρά για να σέρνεσαι επάνω της. Είσαι εννέα ετών, όχι πέντε!" Για να είμαι ειλικρινής ενίοτε λέω κάτι τέτοια κι η μικρή ζητά αμέσως συγγνώμη, μέσα σ' ένα ύφος απογοήτευσης...

Το ύφος βεβαίως που μου ρίχνει η γυναίκα μου, όταν λέω κάτι τέτοιες εκφράσεις, δεν χρειάζεται λόγια για να ερμηνευθεί! Λέει... "Τι στο δ@@@@@λο σου συμβαίνει;" Αν και τα κεφαλαία γράμματα, σε μια φωτεινή επιγραφή, περιγράφουν καλύτερα τα όσα θέλει να μου πει με τα μάτια της!

Αλήθεια; Ποιο είναι το πρόβλημά μου; Γιατί γίνομαι όλο και περισσότερο εκνευρισμένος κι ευερέθιστος με την κόρη μου, που δεν κάνει τίποτα περισσότερο απ' το να λαχτάρα την προσοχή της μαμάς της; Η ωμή απλή αλήθεια. ΖΗΛΕΥΩ! Είμαι ζηλιάρης για το χρόνο και την προσοχή που "κλέβει" απ' τη γυναίκα που αγαπώ κι έχω παντρευτεί! Εντελώς εγωιστικά θέλω όλη την προσοχή της δική μου. Δεν θέλω να τη μοιραστώ. Θεωρώ πως είναι δική μου!

Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, ήθελα κυριολεκτικά να δώσω σκαμπίλι στον εαυτό μου! Τι είδους άνθρωπος προσπαθεί ενεργά ν' αποτρέψει το παιδί του, απ' το να μοιράζεται, να συνομιλεί και ν' απολαμβάνει την απόλυτα φυσική σύνδεση που πρέπει να έχει με τη γυναίκα που τη γέννησε;  Ένας εγωιστής. Αυτό το είδος του ανθρώπου! Γιατί η κόρη μου, το μόνο που προσπαθεί είναι να αισθανθεί και να εκφράσει την εγγύτητα της σχέσης της με τη γυναίκα μου. Κι εγώ είμαι ο βλάκας που προσπαθεί να το σαμποτάρει αυτό! 

Το σημαντικό με μια επιφοίτηση όπως αυτή, είναι να μπορείς ν' αλλάξεις τη συμπεριφορά σου. Μπορείτε ν' αλλάξετε τη συμπεριφορά σας. Μπορείτε ν' αγκαλιάσετε τις αδυναμίες σας. Να τις αναγνωρίσετε. Μπορείτε να μάθετε πως ν' ασχοληθείτε μ' αυτές τις...ελλείψεις. Ν' αλλάξετε τον τρόπο που αντιδράτε. Μπορείτε να κάνετε τα πράγματα καλύτερα. Μπορώ να το κάνω αυτό καλύτερα . Όχι για τον εαυτό μου, αλλά για τη γυναίκα μου και τα παιδιά μας. Μπορώ να "μεταλλαχθώ" από εγωιστής σε ανιδιοτελής πατέρας, όπως πρέπει να είμαι. Μπορώ να δημιουργήσω ένα περιβάλλον όπου η αγάπη και τα συναισθήματα, η σύνδεση μεταξύ μας, μπορεί ν' ανθίσει. Όπου η οικογενειακή "διαφάνεια" θα βασιλεύει .

Αυτό δεν με κάνει ήρωα. Απλώς με κάνει καλύτερο πατέρα. Και σίγουρα λιγότερο...κουβά! Η ζήλια μπορεί να είναι πολλά πράγματα. Μπορεί να είναι μια επίδειξη του πόσο πολύ αγαπάς κάποιον και την επιθυμία σου να τον προστατεύσεις.

Μπορεί όμως να είναι κι ένα φρικτό πράγμα που πνίγει τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν και τους οποίους θα έπρεπε να εμπιστευθείς και να τους επιτρέψεις να μεγαλώσουν και ν' ανακαλύψουν τον εαυτό τους. Η ζήλεια ρίχνει λάδι στη φωτιά της αγάπης. Καταπιέζει. Προκαλεί ασφυξία.

Τα πράγματα ανάμεσα στα παιδιά σας κι άλλα σημαντικά για εσάς πρόσωπα, πρέπει να είναι ξεκάθαρα. Είναι τα πρόσωπα που εμπιστεύεστε με την καρδιά και τη ζωή σας . Είναι τα πρόσωπα που μπορείτε να τους "αναθέσετε" την ασφάλεια και την ειρήνη του μυαλού σας. Διότι θα πάρετε την προσοχή και την αγάπη που ζητάτε, εν ευθέτω χρόνω. Κι η υπομονή θα πάρει τη θέση της ζήλειας, αν το επιτρέψετε να συμβεί...

Αλλάζοντας αυτά τα βλακώση συναισθήματα απέναντι στην κόρη μου, τα μάτια μου άνοιξαν διάπλατα. Είδα πως δεν λαχατρούσε μόνο να έχει αυτήν τη σχέση με τη γυναίκα μου, αλλα και μαζί μου. Το ήθελε πάρα πολύ. Τώρα; Χωνόμαστε μαζί κάτω απ' την κουβέρτα, μιλάμε, κάνουμε αστεία, γελάμε. Η προσοχή μου, βρίσκεται ακριβώς εκεί που πρέπει. Στις ανάγκες της και στο να της επιτρέπω να είναι ο εαυτός της .

Μου αρέσει πολύ αυτή η ανιδιοτελής προσέγγιση των πραγμάτων. Νομίζω πως θα "κρατήσω" αυτόν τον εαυτό μου!" 

 

*Το άρθρο δημοσιεύει το http://goodmenproject.com/

*Επιμέλεια-Μετάφραση: Αθανασία Ανεζάκη

Image courtesy of arztsamui at FreeDigitalPhotos.net

Τελευταία τροποποίηση: Κυριακή, 30 Μάρτιος 2014 00:31
 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Παρακαλώ, γράψτε τον παρακάτω αριθμό ασφαλείας:
1043