Created jtemplate joomla templates

 
 

Μαμάκιας! Κι αν σου κάτσει;

Τετάρτη, 12 Μάρτιος 2014 02:03  
 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
 

Πρωινό. Περίεργο. Με λίγη αγωνία λόγω κάποιων εξετάσεων...Περιμένω στο σαλονάκι του διαγνωστικού να με φωνάξουν και τότε ακούω, με τόνο βαρύ και σοβαρό...

«-Γεια σας. Ήρθαμε για κάποιες αιματολογικές εξετάσεις. Είναι για τον νεαρό. Και σας παρακαλώ, να φωνάξετε μια κοπέλα μ’ ελαφρύ χέρι. Να μην τον πονέσει!»

Πιστεύω πως κάπου εκεί το σαγόνι μου έπεσε στο πάτωμα. Έχω ακούσει πολλά στη ζωή μου. Κι όταν λέω πολλά, εννοώ πολλά! Ας είναι καλά η δουλειά μου. Αυτό όμως δεν το περίμενα.

Κυρία που κοντεύει τα 70 με βαμμένο κορακί μαλλί. Νεαρός δίπλα, με γυαλί ηλίου, ζελεδιασμένο μαλλί, σηκωμένο γιακά στην μπλούζα (αυτά ολα πάνε παρέα, ξέρεις τώρα!) γύρω στα...27-29! Δεν ζήτησα και ταυτότητα. Γιός. Ίσως...μοναχογιός δεν ξέρω. Κι αμίλητος. Δίπλα στη μαμά. Ή να πω στη... μανούλα;

Ειλικρινά, χωρίς καμία διάθεση κακόβουλης κριτικής, θα μπορούσε να στέκεται και κόρη δίπλα στη μάνα, είναι δυνατόν να μην της είπε, τί είναι αυτά που λες στον κόσμο; Αντιθέτως του υπέδειξε που θα καθίσουν κι ακολούθησε!

Και τότε είναι που περνούν όλα απ’ το μυαλό μου... Πώς είναι αυτοί οι άνθρωποι άραγε στη ζωή τους; Ευτυχισμένοι; Καταπιεσμένοι; Ο γιος; Η μητέρα έχει αναπνεύσει καθόλου; Ο γιος αμφιβάλλω. Μπορεί όμως και να το θέλει. Αν δεν αντιδρά, τί να πώ κι εγώ; Κι είμαι και μάνα γιου. Μοναχογιού! Όχι αυτό; Πού το πας; Εγώ πάντως το πήρα απόφαση εκείνην ακριβώς τη στιγμή. Έτσι και βρω καμιά νυφούλα και της ψήσω το ψάρι στα χείλη να μου στερήσουν τα δικαιώματα... στην κατανάλωση σοκολάτας. Κυρίως γάλακτος! Αυτό θα πονέσει!

Όχι, σοβαρά τώρα. Εύχομαι ολόψυχα να μη μου συμβεί ποτέ! Γιατί το θέμα είναι πως έχει και συνέχεια. Εγώ την εξέταση την έκανα. Όταν τελείωσα όμως, βγήκε απ’ το διπλανό εξεταστήριο κι ο μοναχογιός! Και ξανακούω...

«Είσαι εντάξει; Είχε ελαφρύ χέρι; Μήπως σε πόνεσε;» Στον ίδιο πάντα βαρύ και σοβαρό τόνο. Γιατί σου λέω. Εγώ στην αρχή, πλάκα νόμιζα πως έκαναν. Αμ δε...

Ε, έλεος. Εντάξει, αν δεν πονέσει και στα 30 απ’ την αιμοληψία καλή μου κυρία, πότε θα πονέσει; Εγώ δηλαδή στα πέντε του είναι και προσπαθώ να του πω το ανέκδοτο με το... δεν πονούν τα παλικάρια ωρέ, όταν είναι να του πάρουν αίμα και τώρα θα μου πείς πως θα έχω το ίδιο θέμα μέχρι τα...30 του;

Άσε που υποτίθεται, πως μέχρι αυτήν την «τρυφερή» ηλικία των πρώτων «άντα», θα έπρεπε να σου έχουν πιει το αίμα με το καλαμάκι...επαγγελματικά ή έστω να έχεις περάσει μια «διαβολοβδομάδα» στη δουλειά ή στο στρατό, βρε αδελφέ. Αν πήγε και δεν πήρε απαλλαγή δηλαδή με Ι Μ (όπου Μ, βάλε μαμά!). Στη βελονίτσα θα κολλήσουμε τώρα; Δίνεις το πολύ πολύ ένα... γλυφιτζούρι στο τέλος και ξεχνιούνται όλα! Σε μας πιάνει!

Αλλά το θέμα δεν είναι η κατά τα λοιπά αθώα «βελονίτσα». Είναι η έντονη παρουσία κι η παρέμβαση των τρίτων. Είναι η υπακοή σε βαθμό ανεπίτρεπτο για άνθρωπο (και τονίζω όχι απαραίτητα γιο) αυτής της ηλικίας. Γιατί η «βελονίτσα», είναι η καθημερινότητα. Είναι τα επαγγελματικά. Είναι τα οικογενειακά. Είναι οι σημαντικές ή και απλές αποφάσεις που αφορούν το στενό πυρήνα της οικογενείας. Είναι όλ’ αυτά που μπορούν τελικά να πνίξουν, να καταπιέσουν και τελικά να διαλύσουν μια οικογένεια!

Γιατί αυτο δεν είναι ένα επεισόδιο απ’ τις επτά θανάσιμες πεθερές, αλλά ένα ολόκληρο σίριαλ με πρωταγωνιστές απλούς, κανονικούς ανθρώπους της καθημερινότητας κι όχι ηθοποιούς  που θα ξεβαφτούν και θα φύγουν. Αλλά ανθρώπους που πολύ φοβάμαι πως θα το διαλύσουν και θα μείνουν μ’ ένα, δύο ή τρία παιδιά, σ’ ένα γάμο κατεστραμμένο.

Γι αυτό ένα έχω να πω. Έρευνα. Καλή έρευνα σε βάθος πριν «αγοράσεις», γιατί μετά την απομάκρυνση απ’ το ταμείο, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται...

 

Image courtesy of photostock at FreeDigitalPhotos.net 

Τελευταία τροποποίηση: Πέμπτη, 13 Μάρτιος 2014 16:28
 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Παρακαλώ, γράψτε τον παρακάτω αριθμό ασφαλείας:
2234