Created jtemplate joomla templates

 
 

"Ένα συγκλονιστικό γράμμα σε μια μητέρα...που δεν μοιάζει με καμία άλλη!"

Πέμπτη, 26 Δεκέμβριος 2013 16:04  
 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
 

Μια ιστορία ζωής σε μερικές γραμμές κι ένα γράμμα αγάπης κι "εξομόλησης" σε μια μητέρα απ' την κόρη της, που όταν το διάβασα με συγκίνησε ιδιαίτερα. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που αποτελούν απίστευτη πηγή έμπνευσης στο δικό τους μικρό κόσμο, την οικογένειά τους, τους γύρω τους και που πράγματι είναι τύχη κι ευτυχία να τους συναντά κανείς...

Αυτό το γράμμα που "συνάντησα" τυχαία και διαδικτυακά στον Guardian, δεν θα μπορούσα παρά να το μεταφράσω. Με την ευχή, να προλαβαίνουμε όλοι το χρόνο για να λέμε αυτά που αισθανόμαστε στη μητέρα, στον πατέρα μας, στο σύντροφο και στα παιδιά μας, σ΄ένα φίλο μας, όσο ακόμα τους έχουμε στο πλευρό μας...

 

"Αν λέγαμε κάτι ασυνήθιστα όμορφο ή χρήσιμο, όταν ήμασταν παιδιά, πάντα μας έλεγες..."Μπορώ να το γράψω αυτό;" Πρόσφατα , συνειδητοποίησα, πως αν και πάντα σου λέμε πως σ' αγαπάμε πάρα πολύ, αυτό μπορεί ν' ακούγεται τελικά ως μια άχρηστη δήλωση, του τύπου "Τα λέμε αργότερη" ή "Να έχεις μια καλή εβδομάδα!". Γι αυτό κι εγώ, αποφάσισα πως ο καλύτερος τρόπος για να σου εξηγήσω πόσα πολλά σημαίνεις σε όλους εμάς, είναι να το κάνω γραπτώς. Κι είναι πιο δύσκολο απ' οτι φανταζόμουν...  

Πώς μπορούμε αλήθεια να εξηγήσουμε πόσα πολλά σημαίνεις για μας; Και πώς θα μπορούσες να κατανοήσεις τα έντονα συναισθήματα που τρέφω για σένα; Σε κοιτώ κι όλα τα μικρά επιτεύγματα που έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια ωχριούν. Έχεις αγωνιστεί τόσο πολύ και με τόσο δύσκολα πράγματα κατά τη διάρκεια της ζωής σου και τώρα... δίνεις τη μάχη σου ενάντια στις συνέπειες μιας τρομερής ασθένειας...αλλά ποτέ δεν παραδίδεις τα όπλα! Δεν μπορώ να σε φανταστώ ποτέ να το κάνεις, αν και γνωρίζω πως θα το ήθελες πια. 

Μια "απόδραση" απ' την Αυστρία το 1938, όταν ήσουν μόλις εννέα ετών, αφήνοντας πίσω τους γονείς σου και μη γνωρίζοντας πότε κι αν θα τους ξανάβλεπες ποτέ, δεν σε απέτρεψε απ' το να ριχτείς σε μια νέα ζωή στην Αγγλία. Σκληρή δουλειά απ' την ηλικία των 14 ετών σε μια σειρά από ενδιαφέρουσες θέσεις εργασίας και συναναστροφή μ' έναν τεράστιο αριθμό ανθρώπων...κάποιοι από αυτούς, φίλοι μιας ολόκληρης ζωής. 

Το να γίνεις ιατρική φωτογράφος σου έδωσε την ευκαιρία να εργάζεσαι ανεξάρτητα κατά καιρούς κι αργότερα, όταν το επέλεξες να "ταξιδεύεις" στο τοπικό νοσοκομείο για να φωτογραφίζεις και να συνομιλείς με ασθενείς, που τόσο πολύ σ' ενδιέφερε ν' ακούς τις ιστορίες τους.

Ακόμα θυμάμαι, ως παιδί, πως σε βοηθούσα να τακτοποιείς στοίβες φωτογραφιών τα πρωινά του Σαββάτου και το πόσο ενθουσιασμό αισθανόσουν που είχες φωτογραφήσει την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς. Το γεγονός και μόνο, πως ήσουν σ' επαφή με τόσους πολλούς συναδέλφους και πολλούς φίλους σου, έδειχνε τη γενναιοδωρία και την πίστη σου σ' αυτούς. 

Εργάστηκες ακούραστα για να μας παρέχεις και να μας δώσεις κάθε ευκαιρία ν' απολαύσουμε τη ζωή, να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας. Συνεχίζεις ν' αποτελείς πηγή έμπνευσης για την ανατροφή των δικών μου παιδιών...Και βλέπω πολύ απ' τη δική σου ευγένια και συμπάθεια στα δικά τους μάτια...

Δυστυχώς, τώρα μόνο μπορώ να κατανοήσω πόσο εξαντλητικός ήταν ο τρόπος ζωής σου, κατά τη διάρκεια της δικής μας ανατροφής. Και μόνο ντροπή μπορώ να αισθάνομαι για το πόσο λίγα έκανα για να σε βοηθήσω.Το μόνο που μπορώ να ελπίζω πια, είναι ο χρόνος που περνάμε τώρα πια μαζί, να "καλύψει" την ανεπάρκειά μου, στα χρόνια της εφηβείας. 

Ακόμα κι η απώλεια που βίωσες, τόσο νωρίς στο γάμο σου με τον μπαμπά και το γεγονός πως αναγκάστηκες να μετατραπείς σε μόνο, εργαζόμενο γονεά, δεν σ' έκανε ν΄αλλάξεις το μονοπάτι που είχες χαράξει. Το Ανοικτό Πανεπιστήμιο σου έδωσε την ευκαιρία να μελετήσεις πολλά θέματα απ' το σπίτι.

Ο τεράστιος αριθμός βιβλίων που εξακολουθούν να γεμίζουν τα ράφια σου, έγινε ένα άλλο πάθος ζωής για σένα. Δυστυχώς, λόγω της επιδείνωσης της όρασης σου, τα βιβλία δεν μπορούν πλέον να σου φέρουν την ίδια χαρά που σου έφερναν κάποτε, παρόλο που μου επιτρέπεις να σου διαβάζω, όταν αισθάνεσαι κάπως καλύτερα. Και παρά τη λύση της ανάγνωσης με κασέτες για να κάνουν λίγο καλύτερες τις ατελείωτες, μονότονες ώρες που περνάς στο κρεβάτι.

Αυτό που πραγματικά ελπίζω να μπορέσεις να καταλάβεις, μέσα απ' όλη αυτή τη μουρμούρα, είναι πως δεν θα μπορούσα να ευχηθώ να έχω καλύτερη μητέρα και πως αισθάνομαι απίστευτα τυχερή που παραμείναμε τόσο "κοντά", συναισθηματικά και γεωγραφικά...

Το μόνο που έκανες ποτέ, ήταν να με υποστηρίζεις και σπανίως να με κριτικάρεις. Τα παιδιά μου είχαν ένα υπέροχο πρότυπο δίπλα τους, για να το θαυμάζουν και να το σέβονται. Έχουν μάθει την αξία της οικογενείας και μπορούν να δουν πως συνεχίζεις να "εργάζεσαι" αποφασιστικά, βάζοντας όλους τους άλλους σε προτεραιότητα παρά την κλονισμένη σου υγεία. Και στα δικά τους μάτια, δεν μπορείς να κάνεις κανένα λάθος.  

Είσαι πραγματικά το πιο εμπνευσμένο, δοτικό, χαρισματικό άτομο που έχω γνωρίσει και νιώθω ευλογημένη που είσαι μητέρα μου

Όλοι σ' αγαπούν...μα κανείς δεν μπορεί να σ' αγαπήσει όσο εγώ...  

Με αγάπη, Katie."

Image courtesy of pat138241 at FreeDigitalPhotos.net

 

Τελευταία τροποποίηση: Πέμπτη, 20 Μάρτιος 2014 22:55
 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Παρακαλώ, γράψτε τον παρακάτω αριθμό ασφαλείας:
1625