Created jtemplate joomla templates

 
 

"Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα..."

Τετάρτη, 18 Δεκέμβριος 2013 15:59  
 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
 

Υπάρχουν στιγμές που αισθάνομαι πως ο Βύρων, αλλά κι όλα τα παιδιά, είναι πιο "σοφά" από εμάς. "Σοφά" μέσα στην απλότητα της σκέψης και της ειλικρίνειας τους. Αυτή που -δυστυχώς- χάνουμε σταδιακά όσο μεγαλώνουμε. Και τη χάνουμε σχετικά σύντομα. 

Μιλούν τη γλώσσα της αλήθειας και πράττουν ανιδιοτελώς! (Εκτός κι αν στη μέση μπουν τα παιχνίδια! Τότε το χάσαμε το...παιχνίδι!). 

Πόσες φορές όμως δεν έχετε ξαφνιαστεί ευχάριστα με μια κουβέντα τους ή μια πολύ τρυφερή χειρονομία; 

Τις τελευταίες δέκα ημέρες ο Βύρων, φρόντισε να νιώσω σαν τη μαμά "κουκουβάγια", αλλά και να συγκινηθώ...για μια ακόμη φορά! 

Πράξη αγάπης πρώτη

Ο πατέρας του κοιμάται. Ο ίδιος βεβαίως έχει ξυπνήσει πολύ νωρίτερα γιατί το μυαλό του, ακόμα κι όταν κοιμάται είναι στα παιχνίδια του! Τον ετοιμάζω και στη συνέχεια περνά έξω απ' το δωμάτιό μας, όπου έχω μισόκλειστη την πόρτα.

Κοιτάζει, κάνοντας ησυχία και με ρωτά...

-Μαμά, να πάω να δώσω ένα φιλάκι στον μπαμπά;

-Φυσικά αγάπη μου και του δίνει σιγά σιγά ένα φιλί.

-Μπορώ να τον σκεπάσω κιόλας; 

Δεν ξέρω πως ήταν το πρόσωπό μου εκείνη τη στιγμή που του είπα το ναι, η ψυχή μου όμως ήταν πλημμυρισμένη από ευτυχία...

Πράξη "σοφίας" δεύτερη: 

-Μαζεύω το σπίτι και μου πέφτει κάτι στο πάτωμα. Κάνω την κίνηση να σκύψω για να το πιάσω και το ίδιο κάνει κι ο μικρός. Όμως ήδη το κρατώ στα χέρια μου. Κι η κουβέντα πάει κάπως έτσι...

-Εγώ ήθελα να το πιάσω για να μην πονάει η πλάτη σου. (το αυχενικό μου, το έχει πάρει χαμπάρι ακόμα κι ο Βύρων!)

-Το ξέρω καρδιά μου, αλλά δεν πειράζει. Το πήρα. 

-Μα καλά, δεν αγαπάς τον εαυτό σου; (Στέκομαι και τον κοιτάζω...)

-Αγαπώ εσένα περισσότερο! 

-Α, καλά. Δηλαδή δεν τον αγαπάς.

-Φυσικά και τον αγαπώ, αλλά αγαπώ εσένα πιο πολύ.

-Μα μαμά, πρέπει να τον αγαπάς και να τον φροντίζεις, διαφορετικά θα πονάς και δεν θα είναι ωραία.

Και τότε φυσικά, εκτός απ' όλα τ' αναμενόμενα συναισθήματα, μου ήρθαν στο μυαλό, το κολυμβητήριο που δεν έχω γραφτεί ακόμα, το γυμναστήριο που αν κι έχω γραφτεί οι υποχρεώσεις δεν μου επιτρέπουν να πάω, οι πόνοι του αυχενικού που δεν πρόκειται να περάσουν διαφορετικά, οι φίλοι που έχω χαθεί, το δείπνο "έκπληξη" που δεν έχω καταφέρει να κάνω στο σύζυγό μου και σ' εμένα στην τελική, αλλά κι η απέραντη ευγνωμοσύνη γι αυτό το παιδί που μου παραδίδει καθημερινά μαθήματα στα σημαντικά της ζωής...κι ας είμαι εγώ ο γονιός. 

Διότι η δική μας σκέψη, χάνεται στο λαβύρινθο των επαγγελματικών υποχρεώσεων, των μειωμένων εσόδων, των αυξημένων εξόδων, της οικονομικής κρίσης, των υποχρεώσεων του σπιτιού και των "θέλω" μας που έχουν περιοριστεί κι ας μην έχουν να κάνουν απαραίτητα με χρήματα, αλλά με τη διάθεσή μας.

Ενώ η δική τους σκέψη, είναι πολύ απλά πιο αγνή, ξεκάθαρη και στοχευμένη σ' αυτά που έχουν σημασία...

Άλλωστε το έχει πει πολύ εύστοχα και μελωδικά κι ο Διονύσης Σαββόπουλος..."Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα..."

 

Τελευταία τροποποίηση: Πέμπτη, 19 Δεκέμβριος 2013 15:03
 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Παρακαλώ, γράψτε τον παρακάτω αριθμό ασφαλείας:
2740