Created jtemplate joomla templates

 
 

"Ξένος άνθρωπος στο σπίτι, είναι "πληρωμένος" εχθρός..."

Δευτέρα, 02 Δεκέμβριος 2013 16:22  
 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
 

Σε παιδικό πάρτι ήμουν καλεσμένη το προηγούμενο Σάββατο και λες κι ήταν καρμικό να αναλογιστώ ότι υπήρξα τυχερή μέσα στην ατυχία μου. Η μητέρα της Μαρίας – έτσι λέγεται η συμμαθήτρια της κόρης μου- μια ψιλόλιχνη, γεμάτη αρχοντιά γυναίκα, σε τίποτα δεν έδειχνε αυτά που βίωσε μόλις πέρυσι. Σχεδόν σε τίποτα...

Μια ώρα μετά την γενέθλια τούρτα αντιλήφθηκα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Είχα δίκιο. Με την άκρη του ματιού μου είδα να σπάει το πρόσωπο της από την δεξιά πλευρά και το στόμα της να φεύγει από την θέση του… Έτρεξε στο μπάνιο.

Έμεινα να κοιτώ αποσβολωμένη. Τότε ο σύζυγός της με έβγαλε από την αμηχανία. «Το έπαθε όταν αντιλήφθηκε ότι η Μαροκινή οικιακή βοηθός που είχαμε αποπειράθηκε να μας κλέψει το παιδί. Είναι αυτοάνοσο. Βέβαια η οικιακή βοηθός μας έκλεψε μέχρι και τα πόμολα από τις πόρτες, αλλά έχουμε το αγγελούδι μας... χαμογέλασε». Γροθιά στο στομάχι. Έσφιξα το χεράκι της μικρής μου και πήρα βαθιά αναπνοή.

Άγνωστοι μεταξύ μας, αλλά μέσα σε λίγα λεπτά τόσο γνώριμοι, μιας και βιώσαμε παρόμοια ιστορία. Κι η δική μου Λέλα από την Γεωργία, ήταν Μάρτιος θυμάμαι, Κυριακή μεσημέρι, μπήκε στο σπίτι μου, στη φωλιά μου και την λεηλάτησε. Πήγε στο παιδικό δωμάτιο δίπλα στην Μπάρμπυ, κάτω από τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη και άρπαξε μέχρι και τον βαφτιστικό σταυρό του παιδιού μου.

Η Λέλα (έτσι μου είχε συστηθεί) τώρα πια αμφιβάλω και για το όνομα της, που ζούσε μαζί μας τρία χρόνια, που ξυπνούσαμε και κοιμόμαστε μαζί, που στην βάφτιση του παιδιού μου ήταν πρώτο πλάνο στο αναμνηστικό βίντεο, που το δικό της παιδί ήταν το δεύτερο δικό μου, ήταν αυτή που έκλεψε από το σπίτι μου ότι με πολύ κόπο και αγώνα απέκτησα. Πολλά χιλιάδες ευρώ. Οικογενειακά κειμήλια. Έκλεψε όμως και ένα κομμάτι του εαυτού μου ένα κομμάτι αθωότητας και καλοσύνης που δεν θα αποκτήσω ποτέ ξανά.

Φυσικά και πήγα στην αστυνομία και κατέθεσα όλα τα χαρτιά. Τηλέφωνα, διαβατήρια, φωτοτυπία ταυτότητας, διευθύνσεις. Με το μωρό μου στην αγκαλιά. Έβρεχε. Έξω και μέσα μου, πολύ. Καταιγίδα.

Στις αρχές του επόμενου μήνα, άγνωστοι μπήκαν και διέρρηξαν χωρίς ίχνος παραβίασης και το σπίτι της υπερήλικης γιαγιάς μου. Ήμουν η μόνη που είχα δεύτερα κλειδιά και που η Λέλα είχε φροντίσει να βγάλει αντικλείδια. Το δε σπίτι της γιαγιάς το γνώριζε καλά αφού σχεδόν κάθε Κυριακή τρώγαμε όλοι εκεί σαν οικογένεια.

Πέρασε ένας χρόνος, τίποτα. Ήθελα μόνο να την ρωτήσω γιατί. Ποια υπόγεια δύναμη την έσπρωξε να με πληγώσει τόσο. Να της θυμίσω ότι όταν ήρθε σπίτι μου είχε μόνο ένα ζευγάρι κάλτσες και μια φούστα. Να της πω ότι την εμπιστεύτηκα όσο κανέναν, γιατί την άφηνα μόνη με το παιδί μου, την ψυχή μου. Να της θυμίσω ότι όταν της ζήτησα συστατική επιστολή από προηγούμενο σπίτι μου είπε ότι την άφηναν νηστική και αναγκάστηκε να φύγει κρυφά. Την πίστεψα.

Είμαι δημοσιογράφος κι απευθύνθηκα σε υψηλόβαθμο στέλεχος της υποδιεύθυνσης Αττικής. Άφησα όλα τα στοιχεία. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. «Πάλι καλά που δεν σου πήρε το παιδί», ήταν η μόνο φράση που μου είπε ο αξιωματικός της υποδιεύθυνσης Αττικής.

Ο καιρός περνούσε. Καμιά τιμωρία. Καμιά έρευνα.  Η θεία της Λέλας εξακολουθεί να δουλεύει δέκα σπίτια πιο πέρα από το δικό μου. Δικαιοσύνη πουθενά εδώ στη γη. Εναπόθεσα τις ελπίδες μου στον θεό.

Κάποιοι γείτονες, μου είπαν ότι μάλλον την είδαν στο μετρό. Μάλιστα μου έδωσαν στοιχεία για πιθανή διεύθυνση εργασίας της στο Νέο Ψυχικό.  Σε καθόλου τυχαίο σπίτι.

Αναθάρρησα. Όχι γιατί υπήρχε περίπτωση να βρω τα δικά μου κλοπιμαία.  Αυτά ρευστοποιήθηκαν αμέσως στους τοκογλύφους που εργάζονται νόμιμα πια με την σφραγίδα του κράτους. Αλλά γιατί σκέφτηκα ότι θα γλίτωνα με την δική μου παρέμβαση έναν αθώο συμπατριώτη μου μελλοντικό θύμα της.

Πήρα τον αξιωματικό της Ασφάλειας. «Καλημέρα», του είπα. «Νομίζω ότι βρήκα τα ίχνη της κοπέλας που έκανε την διάρρηξη στο σπίτι μου και εν συνεχεία στο σπίτι της γιαγιά μου. Φαίνεται να δουλεύει σε πρώην στέλεχος τράπεζας».

«Λυπάμαι», μου απαντάει, «αλλά ο φάκελος με τα στοιχεία που αφήσατε έχει χαθεί. Συνήθως μετά την πάροδο πέντε μηνών τους πετάμε. Αν θέλετε περάστε πάλι να δώσετε κατάθεση και να αφήσετε εκ νέου τα στοιχεία».

«Όχι κύριε», του είπα. «Μόλις πετάξατε στα σκουπίδια και την δική μου εμπιστοσύνη στην ελληνική αστυνομία»...  

 

*Η Φωτεινή Νάσσου, που υπογράφει αυτό το κείμενο, είναι γνωστή δημοσιογράφος, μα πάνω απ' όλα μητέρα. Τα όσα γράφει...τα όσα έζησε...είναι η αλήθεια των γονιών που είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται 15ωρα, με μόνη λύση τη ξένη γυναίκα μέσα στο σπίτι. Γιατί από που να πληρώσεις υπερωρίες; Και ποιά θα δεχθεί να κάθεται σπίτι σου, άγνωστο για πόσες ώρες; 

Τη Φωτεινή , που ελπίζει να βοηθήσει άλλες μητέρες μέσα απ' το άρθρο της, μπορώ να την καταλάβω, γιατί μια Λέλα ή μάλλον πολλές, είχα αναγκαστεί να έχω κι εγώ κάποτε. Δεν υπάρχει διάθεση ρατσιστική, δεν έχει να κάνει με την καταγωγή, έχει να κάνει με την εμπιστοσύνη που ο συνάνθρωπός μας, πολύ εύκολα εκμεταλλεύεται. Κι όχι κάποιος τυχαίος. Αυτός που του εμπιστεύεσαι το θησαυρό της ζωής σου. Το παιδί σου. Το αίμα σου. Πληρώνοντας -σχεδόν- όλο σου το μισθό.

Ποιά μητέρα δεν θα ήθελε να μείνει σπίτι να μεγαλώσει τα παιδιά της; Ποιά μπορεί να παίξει καλύτερα αυτόν το ρόλο; Και που να βρεθεί τελικά εμπιστοσύνη; Τί μυαλό και ψυχή "κουβαλούν" ορισμένοι, αναρωτιέμαι...Και που να βρεις το δίκιο σου, όταν χρειαστεί;

Ποιά είναι όμως η βοήθεια προς τις νέες μητέρες στην Ελλάδα; Και που...στην Ελλάδα της κρίσης!

Ιστορίες τέτοιες υπάρχουν αμέτρητες. Στο μυαλό μου, έχω ήδη αρκετές.Δυστυχώς! Είμαι σίγουρη πως κι εσείς μπορείτε να μας διηγηθείτε κάμποσες...

Κλείνω όμως με μια κουβέντα που μου έχει καρφωθεί στο μυαλό απ΄τη στιγμή που την άκουσα απ' την πεθερά μου. Την έλεγε η γιαγιά του άντρα μου... 

"Ξένος άνθρωπος στο σπίτι, είναι πληρωμένος εχθρός!"

 

...Αθανασία Α.

 

Image courtesy of imagerymajestic at FreeDigitalPhotos.net

 

Τελευταία τροποποίηση: Τετάρτη, 04 Δεκέμβριος 2013 16:12

2 σχόλια

  • Σύνδεσμος σχολίου Τετάρτη, 09 Απρίλιος 2014 14:28 δημοσιεύθηκε από editor-4yourfamily

    Joe35 εμείς ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον. Σίγουρα οι άνθρωποι που βίωσαν αυτήν την εμπειρία έχουν κάνει ό,τι χρειάζεται, είναι όμως πολύ προσωπική η μαρτυρία... Η δική μας εμπειρία πάντως, λέει πως στις περισσότερες περιπτώσεις δεν γίνεται τίποτα! Είτε γιατί κανείς δεν καταγγέλλει το γεγονός, είτε γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν χαρτιά και κυκλοφορούν σαν "φαντάσματα" σε μια χώρα.

  • Σύνδεσμος σχολίου Τετάρτη, 09 Απρίλιος 2014 13:47 δημοσιεύθηκε από Joe35

    Τελικά τι έγινε? Υπήρξε κάποια εξέλιξη σε αυτή την υπόθεση? Ευχαριστώ.

 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Παρακαλώ, γράψτε τον παρακάτω αριθμό ασφαλείας:
1357