Created jtemplate joomla templates

 
 
Παρασκευή, 22 Νοέμβριος 2013 21:53

"Βαρέθηκα πια τόση αγένεια!"

 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
"Βαρέθηκα πια τόση αγένεια!" Image courtesy of farconville at FreeDigitalPhotos.net

Προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει γύρω μου κι ελπίζω κάποιος να μου εξηγήσει. Έχουμε γίνει τόσο τραγικά αδιάφοροι και σκληροί; Για να μη χρησιμοποιήσω άλλη λέξη δηλαδή. Δεν λέω πως εγώ είμαι η Μητέρα Τερέζα, όμως όταν μπορώ να βοηθήσω κάποιον το κάνω. Επίσης, ειδικά με όσους δεν γνωρίζω, οφείλω να είμαι ευγενική. Κι αυτό διδάσκουμε στο παιδί μας καθημερινά.

Μου έχουν συμβεί διάφορα περιστατικά όμως κατά καιρούς, που λέω δεν μπορεί, κάποιο ψυχικό πρόβλημα πρέπει να έχουν αυτοί οι άνθρωποι. Θα σας διηγηθώ δύο, τρία κι αν έχω άδικο, με χαρά να το ακούσω!

Περιστατικό πρώτο: Είμαι με το Βύρωνα σ' ένα πολυκατάστημα παιχνιδιών. Εκείνη την ώρα έτυχε να του ανοίξει η μύτη και μάλιστα έτρεχε αρκετό αίμα. Γονάτισα, έβγαλα χαρτομάντηλα και προσπάθησα να του τη σταματήσω. Γύρω μου, είχα ακουμπήσει τέσσερα πέντε χαρτομάντηλα γεμάτα αίμα, γιατί όπως είπα δεν σταματούσε με τίποτα. Ακριβώς δίπλα μου πέρασαν δύο κυρίες, γύρω στα πενήντα. Δεν είδα αν μας έριξαν κάποια ματιά, αλλά πως είναι δυνατόν να μην το δεις αυτό; Δεν κοντοστάθηκαν καν, δεν ρώτησαν αν μπορούν να φέρουν λίγο νερό, αν χρειαζόμαστε κάτι, έστω να κάνουν μια ερώτηση. Όχι πως θα τους ζητούσα και κάτι δηλαδή, αλλά να δείξουν ενδιαφέρον για ένα μικρό παιδί. Συνέχισαν να μιλούν για τα ριχτάρια που ήθελαν ν' αγοράσουν απτόητες!

Περιστατικό δεύτερο: Μόλις πριν από μια εβδομάδα. Είμαι στον ΕΔΟΕΑΠ για να κάνω ένα αντιγριπικό εμβόλιο στο παιδί. Τελειώνουμε με τη διαδικασία, ευτυχώς χωρίς κλάματα και κατεβαίνουμε στο ισόγειο. Μου ζητάει να πάει στην τουαλέτα και στη συνέχεια πλένουμε τα χεράκια του. Πόσην ώρα πια μπορεί να κάνει κανείς για όλο αυτό; Ακούω μια αγενέστατη φωνη πίσω μου.

"- Τί θα γίνει; θα τελειώνετε ή θα συνεχίσετε να παίζετε με τα νερά;

Γυρίζω και βλέπω μια “κυρία” γύρω στα 50 (Ξανά! Λέτε να είναι η ηλικία σταθμός προς την αγένεια;)

-Λέω, ορίστε; Μιλάτε σοβαρά; το εννοείτε;

-Φυσικά! Τόσην ώρα σας ακούω που παίζετε με τα νερά! Επιτέλους, θέλω να φύγω!!!! (Τα πολλά θαυμαστικά είναι για τον τόνο της φωνής της!)"

Βγήκα απ΄τα ρούχα μου κι εννοείται πως δεν της απάντησα όπως έπρεπε γιατί εγώ τουλάχιστον σεβάστηκα το παιδί μου, όπως θα σεβόμουν την παρουσία κάθε άλλου παιδιού.

Δηλαδή, αυτή η γυναίκα, που προφανώς έχει κάποιο πρόβλημα, προσωπικό, μοναξιάς, μυαλού, σίγουρα συμπεριφοράς, θεώρησε πως μια μητέρα θα πήγαινε το παιδί της σ' έναν ασφαλιστικό φορέα, στα ιατρεία συγκεκριμένα, με τόσες ιώσεις χειμωνιάτικα για να παίξει με τα νερά...στις τουαλέτες! Ήμαρτον πια! (Και στην τελική έχουμε και...τουαλέτες στο σπίτι μας! Τί να πω; Το διασκεδάζω.)

Για να μη θυμηθώ τον άλλον “κύριο;” που θεώρησε λογικό, να σπρώχνει κάνοντας όπισθεν το αυτοκίνητό μου με το μόλις μερικών μηνών παιδί μου μέσα, γιατί μόλις είχα παρκάρει, ώστε να χωρέσει το αυτοκίνητό του, ακριβώς μπροστά στη στάση λεωφορείων!

Ειλικρινά, πείτε μου. Τί συμβαίνει; Πρέπει να γίνουμε όλοι τόσο αδιάφοροι, αγενείς και σκληροί;  Σ΄αυτό το συμπέρασμα είχα καταλήξει πριν λίγο καιρό, όταν είχα βρει το αυτοκίνητό μου στραπατσαρισμένο έξω απ' το σπίτι μου, χωρίς ένα σημείωμα -λίγα κορόιδα θ΄αφήναμε, ε;- πως δεν θα δίνω σημασία σε κανέναν. Όμως δεν μπορώ να το κάνω. “Συλλαμβάνω” τον εαυτό μου σε φάσεις...συμπαράστασης. Γιατί και μόνο το ευχαριστώ που θ' ακούσεις από έναν άνθρωπο που βοήθησες ή που έστω φέρθηκες ευγενικά, σε ικανοποιεί. Σε κάνει να χαμογελάς. Σε γεμίζει.

Αλλά μάλλον αυτό δεν ισχύει για όλους. Καταλαβαίνω πως οι εποχές είναι δύσκολες. Είναι όμως δύσκολες για όλους! Και στα δύσκολα λοιπόν βλέπεις ποιοι είναι σωστοί, γιατί στις χαρές και στα πανηγύρια... όλοι καλοί είμαστε!  

 

Image courtesy of farconville at FreeDigitalPhotos.net

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.