Created jtemplate joomla templates

 
 

"Οι καταπιεστές γνωρίζουν ότι ο λόγος έχει δύναμη, για αυτό επιβάλλουν τη σιωπή." Μια αληθινή ιστορία

Κυριακή, 03 Μάιος 2015 12:38  
 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
 

Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου σήμερα κι επιλέξαμε να την τιμήσουμε με μια συγκλονιστική αληθινή ιστορία...

Την πρώτη φορά που την συνάντησα για τη συνέντευξη για μια σχολική εργασία, έγραψε με κεφαλαία γράμματα «ΑΞΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΟΠΩΣ ΚΙ ΕΣΕΙΣ!». Τότε ήμουν μόλις δεκαπέντε ετών. Είχαμε μόλις τελειώσει το διάβασμα ενός βιβλίου στο μάθημα των Γαλλικών, του οποίου τον τίτλο δεν θυμάμαι πια, και στη συνέχεια έπρεπε να γράψουμε μια εργασία για την οποία έπρεπε να μιλήσουμε για κάποιο σημαντικό πρόσωπο. Από την πρώτη στιγμή ήξερα ότι αυτό το σημαντικό πρόσωπο θα ήταν η θεία μου, η Razan Zaitouneh.

Μου μίλησε για την παιδική της ηλικία, αυτά που την εμπνέουν, τα πιστεύω της και την καριέρα της. Επίσης, περιέγραψε κάποιους αυθαίρετους νόμους στους οποίους υπόκεινται οι πολίτες της Συρίας και τις επιπτώσεις που αντιμετωπίζουν όσοι εκφράζουν τις απόψεις τους, όπως η πολιτική κράτηση, ο βασανισμός, η μη δίκαιη δίκη και η αναγκαστική εξαφάνιση.

Παρόλο που χρησιμοποιούσαμε ένα πρόγραμμα ανταλλαγής άμεσων μηνυμάτων για να κάνουμε τη συνέντευξη, μπορούσα να νιώσω το πάθος της ακόμα και μέσα από τις λέξεις που εμφανίζονταν στην οθόνη. Ένιωσα τον πόνο και τον θυμό της όταν μου είπε, για πολλοστή φορά, για τον πρόσφατο θάνατο ενός πολύ αγαπημένου φίλου της, ο οποίος απελευθερώθηκε μετά από 29 χρόνια παράνομης φυλάκισης, αλλά του απαγορεύτηκε να ταξιδέψει εκτός χώρας για να λάβει την ιατρική περίθαλψη που χρειαζόταν. Όπως το περιέγραψε η ίδια, έφυγε από μια μικρή φυλακή, μόνο και μόνο για να πεθάνει σε μια μεγαλύτερη.

«Φοβούνται τις λέξεις», έγραψε προσπαθώντας να εξηγήσει την καταπιεστική τακτική της κυβέρνησης, «φοβούνται τον ίδιο τον λαό τους». Μπορούσα να κατανοήσω τη δύναμη των λέξεων, όχι όμως όπως την κατανοώ τώρα και σίγουρα όχι όπως την κατανοεί εκείνη. Της απαγορεύτηκε να φύγει από τη Συρία, γιατί η κυβέρνηση φοβόταν όσους επιζητούσαν τη δικαιοσύνη, όσους χρησιμοποιούσαν τον λόγο για να εκθέσουν την αυθαίρετη μεταχείριση που υπέμεναν οι Σύροι πολίτες. Όσοι τολμούσαν να μιλήσουν ή να δείξουν ότι διαθέτουν νοημοσύνη τιμωρούνταν.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Καναδά, μια χώρα που υπερηφανεύεται για την «ελευθερία» της. Ποτέ δεν χρειάστηκε να φοβηθώ για τη φωνή μου. Μάλιστα, ήμουν περήφανη για αυτήν. Χρησιμοποιούσα κάθε ευκαιρία που μου δινόταν να τη χρησιμοποιήσω, είτε μιλώντας είτε τραγουδώντας. Ποτέ δεν χρειάστηκε να φοβηθώ ότι μπορεί να με τιμωρήσουν με παράνομη κράτηση ή ξυλοδαρμό. Μου έμαθαν ότι η αστυνομία λειτουργούσε βάσει νόμων που είχαν σχεδιαστεί για να με προστατεύουν, ότι οι αστυνομικοί θα διακινδύνευαν ακόμα και τη ζωή τους για να με προστατεύσουν, αν βρισκόμουν ποτέ σε κίνδυνο. Αυτό δεν συνέβη στην περίπτωση της θείας μου. Εκείνη δεν είχε το δικαίωμα να εκφράζεται και πάλευε για το δικαίωμα αυτό καθημερινά. Και οι αρχές δεν ήταν εκεί για να την προστατεύσουν, αλλά για να την καταπιέσουν, να την κάνουν να σωπάσει.

Όταν αποκάλυπτε τις αδικίες για να ενημερωθεί ο κόσμος, έπρεπε να προσέχει. Η ζωή της ήταν σε συνεχή κίνδυνο. Ακόμα και οι αγαπημένες τις γάτες έγιναν στόχος κάποιες φορές. Αντί όμως να την αποτρέψει αυτός ο κίνδυνος, της έδωσε θάρρος να προχωρήσει κι άλλο. Πάλεψε σκληρότερα. Αποκάλυψε κι άλλες ιστορίες αδικίας. Παρόλο που αναγκάστηκε να δημοσιεύσει πολλές από τις ιστορίες αυτές ανώνυμα, η φωνή της έγινε δυνατότερη. Ο αγώνας της έγινε δυνατότερος.

Ήταν αδιανόητο για μένα ότι οι ζωές μας μπορούσαν να είναι τόσο διαφορετικές. Μου είναι ακόμα αδιανόητο ότι οι άνθρωποι σε όλον τον κόσμο στερούνται καθημερινά τόσο πολλά βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Για πολλά χρόνια, την έβλεπα σαν ηρωίδα. Μετά ξέσπασε η επανάσταση, το 2011, και είδα την καρδιά, το θάρρος και τη δύναμή της να μεγαλώνουν. Την θαύμασα ακόμα περισσότερο, τόσο που και εγώ η ίδια δεν μπορούσα να το πιστέψω. Από μια γυναίκα που ήξερα σε όλη μου τη ζωή έμαθα το πραγματικό νόημα της ελπίδας, αν και η επικοινωνία μας γινόταν τις περισσότερες φορές από το τηλέφωνο ή το Διαδίκτυο. Είχα μια θεία που ενθάρρυνε τα όνειρά μου όσο δύσκολο κι αν ήταν να πραγματοποιηθούν. Είναι ένας άνθρωπος με τον οποίο μοιράζομαι την αγάπη μου για τη μουσική, τις γάτες και τη δικαιοσύνη. Ένα αναντικατάστατο μέρος της ζωής μου, που δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα άλλο και που λείπει εδώ και πάνω από έναν χρόνο.

Πάντα γνώριζα για τον κίνδυνο που εμπεριέχει η δουλειά της, ότι ανεξάρτητα από το πόσο άσχημα ήταν τα πράγματα, εκείνη θα συνέχιζε να υπερασπίζεται όσους την χρειάζονταν και να αγωνίζεται μαζί τους. Παρόλο που το γνώριζα, ποτέ δεν είχα φανταστεί έναν κόσμο στον οποίο θα αναρωτιόμουν κάθε λεπτό και κάθε μέρα πού να βρίσκεται.

Τότε δεν ήξερα τι σημαίνει «αναγκαστική εξαφάνιση», τώρα όμως το ξέρω πολύ καλά. 

Στις 9 Δεκεμβρίου 2013, η θεία μου η Razan, ο θείος μου Wael Hamada (ο σύζυγός της) και δύο φίλοι τους και συνακτιβιστές, η Samira Al Khalil και ο Nazem Al Hamadi, έπεσαν θύματα αναγκαστικής εξαφάνισης. Απήχθησαν από άνανδρους ενόπλους επειδή αποκάλυψαν στον κόσμο τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράττονταν στη χώρα τους. Από εκείνη την ημέρα δεν έχουμε νέα για κανέναν από αυτούς.

Οι καταπιεστές γνωρίζουν ότι ο λόγος έχει δύναμη, για αυτό απαγορεύουν την ελευθερία του λόγου και επιβάλλουν τη σιωπή. Αν θέλουμε να ελπίζουμε σε έναν κόσμο που επιτρέπει σε όλους την αξιοπρέπεια και την ελευθερία που αξίζουν, πρέπει να σπάσουμε τη σιωπή μας. Πρέπει να ξεπεράσουμε τους φόβους μας. Άλλωστε, αυτή η σιωπή και αυτός ο φόβος είναι που συντηρούν τα τυραννικά καθεστώτα, έτσι κι αλλιώς. Οι καταπιεζόμενοι δεν θα ενδυναμωθούν από τη βία, αλλά από την ειρηνική αντίσταση και τη χρήση του λόγου. 

Όπως συνήθιζε να λέει η Razan, «θέλουμε δικαιοσύνη, χωρίς μίσος, χωρίς εκδίκηση».

 

*Συγγραφέας αυτού του άρθρου είναι η Laura Rawas, ανιψιά της Σύριας Razan Zaitouneh, η οποία τιμήθηκε με το Βραβείο Ζαχάρωφ το 2011. Η Razan Zaitouneh απήχθη στις 9 Δεκεμβρίου 2013 στη Ντούμα, μια περιοχή της Συρίας που βρίσκεται υπό τον έλεγχο των ανταρτών. Η Razan Zaitouneh, δικηγόρος, δημοσιογράφος και ακτιβίστρια, κατήγγελε με γενναιότητα τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που πραγματοποιούνταν όλες οι πλευρές που συμμετείχαν στις συριακές συγκρούσεις, μέχρι τη στιγμή που απήχθη μαζί με τον σύζυγό της Wael Hamada και τους δύο συναδέλφους Nazem Al Hamadi και Samira Al Khalil από το γραφείο του Κέντρου Τεκμηρίωσης Παραβιάσεων, το οποίο είχε ιδρύσει η ίδια. Οι «Ντούμα 4» αγνοούνται ακόμα και δεν υπάρχει κανένα νέο σχετικά με την κατάστασή τους. To άρθρο αναδημοσιεύεται απ' τον επίσημο ιστότοπο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Image courtesy of Stuart Miles at FreeDigitalPhotos.net

Τελευταία τροποποίηση: Δευτέρα, 04 Μάιος 2015 10:24
 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Παρακαλώ, γράψτε τον παρακάτω αριθμό ασφαλείας:
1192