Created jtemplate joomla templates

 
 

"Η νύχτα που συνάντησα το θετό μου παιδί" Ένας πατέρας θυμάται...

Τρίτη, 28 Απρίλιος 2015 10:04  
 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
 

Οι περισσότεροι γονείς πηγαίνουν στο μαιευτήριο για να "καλωσορίσουν" για πρώτη φορά το παιδί τους.  Η γυναίκα μου κι εγώ, πήγαμε στο αεροδρόμιο της Ομάχα, και ήταν εκεί, λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, που συναντήσαμε τον υιοθετημένο γιο μας που κατάγεται από τη Νότια Κορέα. Σε ηλικία 51 εβδομάδων.

Ήταν μια χαρούμενη, συγκλονιστική στιγμή για εμάς. Για τον ίδιο, ήταν προφανώς τρομακτική. Ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι; Ποιά ήταν η θετή μητέρα του; Γιατί ένας ξένος τον κρατούσε και που τον πήγαιναν; Όλα όσα γνώριζε μέχρι εκείνη τη στιγμή, είχαν "εξαφανιστεί". Ακόμα και τώρα, πέντε χρόνια μετά, αν κλείσω τα μάτια μου, μπορώ ν' ακούσω τις διαπεραστικές κραυγές του τρόμου που αισθανόταν.

H συνάντηση με το γιο μου, ήταν μια απ' τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής μου. Είμαι τόσο απίστευτα υπερήφανος γι αυτόν. Είναι εύκολο για τους θετούς γονείς να δουν την "Ημέρα της Επιτυχίας" ως μια χαρούμενη ολοκλήρωση. Η υιοθεσία και η ατελείωτη γραφειοκρατία επιτέλους τελείωσαν. Αυτό από μόνο του είναι λόγος για γιορτή. Έχετε το παιδί σας και μπορείτε να στρέψετε την προσοχή σας στην αντροφή του. Θα έλεγα ψέματα, αν σας έλεγα πως όλ΄αυτά δεν ισχύουν για εμένα και τη σύζυγό μου. Δεν μπορούσαμε ν' αποκτήσουμε δικά μας, βιολογικά παιδιά κι έτσι κάναμε αυτό που κάνουν χιλιάδες άλλα άτεκνα ζευγάρια. Κοιτάξαμε πέρα ​​από τα σύνορα της χώρας μας και της σκέψης μας κι αποφασίσαμε να φέρουμε κοντά μας μια νέα ζωή.

Η "Ημέρα της Επιτυχίας" είναι μια αρχή - αυτό είναι αναμφισβήτητα αλήθεια - αλλά είναι επίσης κι ένα τέλος. Η πόρτα ενός σπιτιού έχει κλείσει για πάντα. Ένα παιδί έχει απομακρυνθεί από το σπίτι των προγόνων του, τους δεσμούς αίματος του και τη γλώσσα του. Αυτά δεν είναι μικρά πράγματα και καθώς γυρίζω πίσω για να θυμηθώ όλα όσα πετύχαμε για την οικογένειά μας εκείνη τη νύχτα, γνωρίζω πως κάπου στην Κορέα είναι μια νεαρή γυναίκα που πρέπει ν' αναρωτιέται σε ποιό μέρος της γης έχει "προσγειωθεί" και μεγαλώνει το παιδί της.

Για το λόγο αυτό, η ημέρα της υιοθεσίας είναι φορτισμένη με μεγάλη συγκίνηση. Υπάρχει η χαρά και η θλίψη. Η απόκτηση και η λαχτάρα. Το σπιτικό αλλά και η απομάκρυνση. Είναι η ημέρα που φέρνει μια νέα ζωή, σε μια νέα οικογένεια και είναι η ημέρα που σηματοδοτεί κι ένα τέλος. Ακόμα και ο όρος "Ημέρα της Επιτυχίας" (ο όρος που χρησιμοποιεί ο άρθρογράφος είναι Gotcha Day) είναι προβληματικός. Ακούγεται πάρα πολύ σαν ένα απλό παιχνίδι και υπάρχουν αποχρώσεις "σωτηρίας" σ' αυτόν τον όρο.

Ο γιος μας έχει μια καλύτερη ζωή με εμάς; Αυτό είναι δύσκολο να το πω. Ξέρω όμως αυτό: Είναι εδώ, μαζί μας και θα γιορτάζουμε αυτό το γεγονός κάθε μέρα. Έγραψα για το βράδυ που συνάντησα πρώτη φορά τον γιο μου πριν από μερικά χρόνια. Είπα ό,τι είχα πω στο "The Strangers" κι είναι εξίσου αληθινά και έντονα τα συναισθήματα τώρα, όπως ήταν και τότε. Στην πραγματικότητα, είναι ένα από τα λίγα ποιήματα που έχω γράψει που μου ήρθε πολύ γρήγορα στο μυαλό. Σημάδι πως πρόκειται για κάτι βαθύ και αυθεντικό.  

Ως συνήθως, θα γιορτάσουμε τη φετινή επέτειο της άφιξης του με ένα μικρό κέικ και -ως συνήθως- ανυπομονώ ν' ακούσω τις ερωτήσεις που θα μου κάνει ο γιος μου. Καθώς τα χρόνια περνούν ξέρω πως οι ερωτήσεις θα γίνονται πιο σκληρές και είμαι αποφασισμένος να κάνω το καλύτερό που μπορώ για να τον βοηθήσω ν' αντιμετωπίσει την πραγματικότητα της υιοθεσίας του. Τον αποχωρισμό, την "απώλεια". Όλ' αυτά που είναι δύσκολο να διαχειριστεί.

Αλλά αυτή είναι η φύση της υιοθεσίας.

Είναι μεγάλη ικανοποίηση για μένα το γεγονός πως η τελευταία ποιητική συλλογή μου, που μιλά για την υιοθεσία, έχει αγγίξει τόσους πολλούς ανθρώπους. Προσπαθώ να εξηγήσω τι σημαίνει να φέρνεις μια νέα ζωή προς το μέρος σου και να δίνεις όλη σου την ενέργεια και την αγάπη για το μέλλον αυτής της ζωής. Προσπαθώ επίσης να βλέπω την υιοθεσία του γιου μου, μέσα και από τα δικά του μάτια.  

Σίγουρα δεν έχω όλες τις απαντήσεις και ακόμη είμαι ανήσυχος για τις ερωτήσεις που θα μου κάνει καθώς θα μεγαλώνει. Είμαι ενθουσιασμένος όσο τον παρακολουθώ να μεγαλώνει και να "χτίζει" τον εαυτό του. Είμαι αποφασισμένος να περπατήσω δίπλα του και να προσφέρω ό, τι μπορώ για να υποστηρίξω το δύσκολο δρόμο που έχουμε μπροστά μας. Η "ταυτότητα" μας, είναι πολύπλοκη για όλους μας και πιστεύω πως η υιοθεσία, ιδιαίτερα μια "διεθνής" υιοθεσία, καθιστά τον καθορισμό της ταυτότητας μας, ακόμη πιο δύσκολο και συγκεχυμένο.

Αν είχα να πω κάτι σ' ένα ζευγάρι που σκέφτεται την υιοθεσία, θα ήθελα να τους ενθαρρύνω να συνειδητοποιήσουν ότι η υιοθεσία είναι μια διαδικασία που βρίσκεται πάντα σε εξέλιξη. Η γραφειοκρατία μπορεί να υπογραφεί και ν'α αγαπήσετε το παιδί σας, αλλά είναι μια ιστορία που πηγαίνει πολύ βαθύτερα απ' αυτό. Η "Ημέρα της Επιτυχίας" σηματοδοτεί μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή που ένα παιδί γίνεται ο γιος ή η κόρη σας. Και όμως...είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε ότι αυτή η ημέρα αποτελεί επίσης και μια μόνιμη εγκατάλειψη. Ναι, υποθέτω ότι είναι λίγο σαν τα γενέθλια, αλλά αντιπροσωπεύει πολλά περισσότερα. Και είναι αυτά τα  "περισσότερα" που σκέφτομαι όταν θυμάμαι εκείνο το βράδυ, στο αεροδρόμιο της Ομάχα, όταν συναντηθήκαμε για πρώτη φορά.

Καλώς ήρθες στο σπίτι, γιε μου. Ανήκεις εδώ. Αυτή είναι η θέση σου στον κόσμο. Θα ήθελα ξέρεις πως γιορτάζω κι εκτιμώ το γεγονός πως ήρθες από κάπου αλλού. Και καθώς μεγαλώνεις, ανυπομονώ να μάθω πώς θέλεις να τιμήσεις και να καθορίσεις τι θα σημαίνει αυτή η μέρα και για σένα. Ήδη ανυπομονώ να σ' ακούσω.

 

* Ο Πάτρικ Χικς είναι συγγραφέας δέκα βιβλίων. Η ιστοσελίδα του είναι η www.patrickhicks.org 

To άρθρο αναδημοσιεύεται απ' τη http://www.huffingtonpost.com

Μετάφραση-Επιμέλεια: www.4yourfamily.gr

Image courtesy of Arvind Balaraman at FreeDigitalPhotos.net

 

Τελευταία τροποποίηση: Πέμπτη, 30 Απρίλιος 2015 09:12
 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Παρακαλώ, γράψτε τον παρακάτω αριθμό ασφαλείας:
4578