Created jtemplate joomla templates

 
 

Καλές οι Παγκόσμιες Ημέρες, η αλήθεια όμως είναι σκληρή για τα παιδιά...

Πέμπτη, 11 Δεκέμβριος 2014 17:34  
 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)
 

Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού. Αριθμοί. Στατιστικά. Στοιχεία. Υποσχέσεις. Συνέδρια. Ημερίδες. Συναντήσεις Κορυφής. Επέτειοι. Κοστούμια. Τουαλέτες. Δείπνα. Συζητήσεις. Και κάπου εκεί ανάμεσα κι η σκληρή αλήθεια. Γιατί η Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού για μένα και για πολλούς άλλους, κυρίως για τα ίδια τα παιδιά, δεν αντιπροσωπεύεται από καλοχτενισμένα κεφαλάκια, χαμογελαστά προσωπάκια και φωτογραφίες με πολύ φως στο background. Η αλήθεια "φωνάζει" σ' αυτή τη φωτογραφία. Το ερώτημα είναι αν την ακούει κανείς από εμάς...To βασικό είναι αν την ακούν οι αρμόδιοι. Μόνο που την απάντηση στο τελευταίο ερώτημα, τη γνωρίζουμε όλοι. 

Το παιδάκι αυτό, απαθανάτισε σήμερα ένας καλός συνάδελφος στη Μυτιλήνη, στο πλαίσιο μιας αποστολής για τους παράνομους μετανάστες. Ο Βασίλης Τσανέλης. Μέλος τηλεοπτικού συνεργείου και συνεργάτης χρόνια που μου έδωσε την άδεια να τη δημοσιεύσω...Ένα καρέ της στιγμής. Από κινητό τηλέφωνο. Χωρίς φίλτρα. Πόζες. Χωρίς καμία προετοιμασία. Όμως "καθαρή" και τόσο σκληρή που να σε πονά η ψυχή σου. Παραθέτω το σχόλιο του αυτούσιο, όπως του βγήκε εκείνη τη φορτισμένη στιγμή... 

"........ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΩΡΟ ΒΓΗΚΕ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ ΒΡΕΓΜΕΝΟ ΜΕΧΡΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΕΙ....... ΤΑ ΧΕΙΛΑΚΙΑ ΤΟΥ ΤΡΕΜΑΝ ΣΑΝ ΚΟΠΡΕΣΕΡ ΚΑΙ ΕΣΤΑΖΕ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ ΝΕΡΟ......ΛΥΓΙΣΑΜΕ...ΟΛΟΙ.....(ΜΥΤΙΛΗΝΗ)......ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ.......ΜΕ ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ......ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΠΡΩΣΩΠΙΚΑ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩ ΓΙΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ..."

Κάθε μέρα μου είπε στο τηλέφωνο συμβαίνει αυτό, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των κατοίκων. Αυτή τη φορά ήταν 45 άτομα, στη βάρκα που βούλιαξε μέσα στη νύχτα. Παράπλευρες απώλειες μιας ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο που δεν λέει να πεθάνει ποτέ και που -τι οξύμωρο- στο βωμό αυτής της ελπίδας που δεν χάνεται, χάνονται αμέτρητες ζωές. Ζωές που οι δουλέμποροι αντιμετωπίζουν ως διχίλιαρα και πάνω, το κεφάλι. Γιατί πολύ απλά σημασία έχει η ταρίφα!

"Ήταν καμιά δεκαριά παιδάκια. Έτρεμαν τα στοματάκια τους. Αν έβλεπες πως τα έβγαζαν απ' τη θάλασσα. Ένα ήταν στην αγκαλιά. Μπορεί ενός έτους, μπορεί και μικρότερο. Το συγκεκριμένο παιδάκι στη φωτογραφία έμεινε κοκκαλωμένο" μου είπε ο Βασίλης. "Ήταν μόνο του. Έψαχνε τον πατέρα του κι εκείνος νόμιζε πως το είχαν μεταφέρει για εξέταση στους γιατρούς του νησιού." 

Η συνέχεια για το συγκεκριμένο παιδάκι αλλά και για όλα τα υπόλοιπα; Γνωστή. Αλλά και άγνωστη ταυτόχρονα. Γνωστή γιατί προφανώς θ' ακολουθήσουν σταδιακά το δρόμο της επιστροφής σε μια πατρίδα που δεν μπορεί να έχουν μέλλον και άγνωστη γιατί θα επιχειρήσουν ξανά -όπως συνήθως συμβαίνει- να φύγουν από εκείνο τον τόπο. Και τότε κανείς δεν θα μπορεί να γνωρίζει αν θα τα καταφέρουν να βγουν από μια επόμενη δοκιμασία ζωντανά ή να θα καταλήξουν "αριθμοί" στην ατελείωτη λίστα των θυμάτων...

 

*φωτογραφία: Βασίλης Τσανέλης, ηχολήπτης

 

 

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση: Σάββατο, 13 Δεκέμβριος 2014 12:01
 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Παρακαλώ, γράψτε τον παρακάτω αριθμό ασφαλείας:
2365