Created jtemplate joomla templates

 
 

"Ο γάμος μας καταστράφηκε...Όχι όμως κι η οικογένειά μας."

Κυριακή, 30 Νοέμβριος 2014 13:24  
 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
 

To πλάνο της γέννας που ήθελα να έχω, ήταν πολυσέλιδο! Στα 26 μου χρόνια, δεν είχα προγραμματίσει την εγκυμοσύνη μου, ήμουν όμως αποφασισμένη πως το ντεμπούτο του μωρού μας θα ήταν ακριβές! Κατά τη διάρκεια αυτών των εννέα μηνών, διάβασα όλα τα βιβλία σχετικά με την ανατροφή των παιδιών που θα μπορούσα να διαβάσω με τα πρησμένα δάκτυλα μου. Τσάκισα κάθε σελίδα, γιατί κάθε σελίδα είχε κάτι ενδιαφέρον να πει. Σκεφτόμουν αν το αγοράκι μας θα κάνει περιτομή, πόσους μήνες θα θηλάσω, ακόμα και σε ποιές δραστηριότητες προσχολικής ηλικίας θα έπρεπε ν' απασχοληθεί! Είχα "σκαλίσει" ιδιαίτερα περίτεχνα τις λεπτομέρειες για κάθε πιθανή ατυχία θα μπορούσε να συμβεί στη ζωή του γιου μας. Όλες εκτός από μια. Ποτέ δεν σκέφτηκα τι θα συνέβαινε αν χώριζα τον άνθρωπο που με είχε κάνει μητέρα...

Παντρευτήκαμε μετά από ένα χρόνο σχέσης. Ακριβώς την ίδια ημερομηνία με αυτή της γνωριμίας μας. Το ξεκίνημα μας έμοιαζε με παραμύθι, ιδανικό για ένα μυθιστόρημα, καταστροφικό όμως στην πραγματική ζωή. Όταν έγινε ξεκάθαρο ότι ο σύζυγός μου κι εγώ είχαμε μια τοξική σχέση, πανικοβλήθηκα. Με κατακόκκινα μάτια κι ένα μπουκάλι κρασί, πέρασα κάποια στιγμή μια ολόκληρη νύχτα αναζήτησης απαντήσεων στο διαδίκτυο. Πώς το διαζύγιο επηρεάζει τα παιδιά; Πενήντα πέντε εκατομμύρια αποτελέσματα εμφανίστηκαν στην οθόνη μου. Το ένα αντέκρουε το άλλο. Κάθε νέο κλικ μου γεννούσε περισσότερη ανησυχία απ' το προηγούμενο κλικ. Ανάμεσα στους μπλόγκερς και τους πίνακες με τα σχόλια, πείστηκα πως στην καλύτερη περίπτωση ο γιος μου θα ανέπτυσσε άσθμα μετά το διαζύγιο και στη χειρότερη περίπτωση πως θα περνούσε τη ζωή του στη φυλακή. Φυσικά προσπαθήσαμε να μείνουμε μαζί για το καλό του γιου μας.

Μέχρι που μια νύχτα, οι φωνές μας ξύπνησαν το μωρό, που έτριψε τα κουρασμένα του ματάκια όσο η ένταση μας δυνάμωνε. Το βλέμμα του πηγαινοερχόταν μαζί με τις άγριες χειρονομίες μας, όπως σ' έναν τρομακτικό αγώνα τένις. Το μωρό μας, ήταν ο μόνος μάρτυρας της άσχημης πλευρά της αγάπης μας. Μια ατυχής και αναπόφευκτη αλήθεια. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα πως το να μένουμε μαζί, ήταν το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσαμε να κάνουμε για το παιδί μας.

Περίπου στα πρώτα του γενέθλια μετακόμισα. Την εβδομάδα που θα έκλεινε τα δύο του χρόνια, αποφασίσαμε να πάρουμε διαζύγιο. Ανάμεσα σ' αυτές τις δύο επετείους δόθηκαν 365 μάχες. Παλέψαμε γιατί θέλαμε απεγνωσμένα να μείνουμε μαζί. Παλέψαμε γιατί οι διαφορές μας, μας έφταναν στα όρια της τρέλας. Είπαμε πράγματα που είναι ασυγχώρητα. Κάναμε πράγματα που δεν μπορεί να τα εκστομίσει κανείς. Εκσφενδονίζαμε απειλές. Πάντα άγριες. Πάντα άδειες. Επί ένα χρόνο ανακυκλώνμε το αναπόφευκτο.

Το διαζύγιο έμοιζε μ' ένα θάνατο που άξιζε να πενθήσει κανείς. Ωστόσο, δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να συνεχίσουμε και να παλέψουμε για την ανατροφή ενός παιδιού, στον απόηχο αυτού του διαζυγίου. Δεν υπήρχε χώρος, καμία πραγματική απόσταση, δεν υπήρχε χρόνος για να μπορέσουμε ν' αναρρώσουμε χωριστά. Οι πληγές μας έπρεπε να επουλωθούν, όμως το μωρό μας χρειαζόνταν τη φροντίδα μας περισσότερο. Γιατί η πιο σημαντική δουλειά μας ήταν να τον προστατεύσουμε απ' αυτό το αίσθημα κατάρρευσης της οικογένειάς μας.

Συμβουλευτήκαμε μια ειδικό, η οποία, μέχρι το τέλος των συνεδριών μας, φαινόταν πιο στρεσαρισμένη κι από εμάς τους ίδιους. Ζητήσαμε από δύο τρεις διαζευγμένους φίλους μας να μας συμβουλεύσουν, όμως όλοι μας είπαν πως περιμέναν μέχρι τα παιδιά τους να μεγαλώσουν για να χωρίσουν. Έψαξα παντού, αλλά δεν μπορούσα να βρω ένα "μοντέλο" για το είδος της οικογένειας που εξακολουθούσα να ελπίζω πως θα χτίσουμε, παρά το χωρισμό μας.

Στις κακές μέρες μας, αποφεύγαμε ο ένας τον άλλο εντελώς. Αυτό σήμαινε ότι ο γιος μας δεν είχε άλλη επιλογή από το να χάνει τον απόντα γονέα. Τις ημέρες που μας πλήγωνε να κοιτάμε ο ένας τον άλλο, το αθώο παιδί μας περνούσε απ' τα χέρια του πατέρα του στα δικά μου, σαν αστραπή. Ξέραμε ότι δεν θα μπορούσε να συνεχίστει για πολύ αυτό.

Ένα Σαββατοκύριακο, κάποιο χειμώνα, ο πρώην άντρας μου μου τηλεφώνησε για να μου πει πως το αγόρι μας είχε αρρωστήσει με γρίπη και πως με ζητούσε. Προτίμησα να μη του θυμήσω πως δεν είχαμε κάνει καμία τέτοια συμφωνία. Όχι. Αντιθέτως. Έκλεισα το τηλέφωνο κι έτρεξα γρήγορα τα 12 τετράγωνα που χώριζαν τα σπίτια μας.

Όταν έφτασα, ο πυρετός του μωρού μας ήταν υψηλός κι η ενέργειά του πεσμένη. Το μόνο που ήθελε ήταν να τον κρατούν αγκαλιά. Ο πατέρας του τον νανούριζε με τραγουδάκια που σιγοψιθύριζε. Κάθισα στην πόρτα και τους παρακολουθούσα, ενώ εκείνος χάιδευε το μικρό φαλακρό σημείο στο πίσω μέρος του κεφαλιού του γιου μας. Αυτός ήταν ο λόγος που είχα επιλέξει να κάνω παιδιά μ' αυτόν τον άνθρωπο. Δεν ήταν πλέον σημαντικό το είδος του συζύγου που θα ήταν για μένα. Αυτό το σημείο ήταν πλέον παρελθόν. Ως πατέρας ήταν ακριβώς ο "συνεργάτης" που χρειαζόμουν: υπομονετικός, "παρών", δεσμευσμένος με κάθε έννοια για το παιδί μας.

Πήρα το γιο μας από τα χέρια του και του άφησα λίγο χρόνο να ξεκουραστεί. Χωρίς να μιλάει κανείς μας, ετοίμασα ένα μπάνιο λεβάντας και ζέστανα ένα μπουκάλι με γάλα. Περάσαμε το υπόλοιπο του Σαββατοκύριακου συνεργαζόμενοι ως ομάδα. Φροντίσαμε σιωπηλά το παιδί μας για να ξαναβρεί την υγεία του. Καταλάβαμε πως το να είμαστε μαζί με κάποιο τρόπο, δεν είχε να κάνει πια μ' εμάς τους δυο.

Αργότερα εκείνο το βράδυ τραγουδούσα απαλά για ν' αποκοιμηθεί ο γιος μας ανάμεσά μας. Ήταν παράξενο το συναίσθημα. Εξίσου πληγωμένη και ευτυχισμένη. Ο πρώην σύζυγός μου άπλωσε το χέρι του και κράτησε το δικό μου.

"Σ' ευχαριστώ που ήρθες", ψιθύρισε.

"Σ' ευχαριστώ που μου το επέτρεψες", του ψιθύρισα.

Ακριβώς επειδή ο γάμος μας ήταν κατεστραμμένος, δεν σημαίνει πως το ίδιο έπρεπε να συμβεί και στην οικογένειά μας...

 


Το άρθρο που υπογράφει η  διαβάσαμε στο http://parenting.blogs.nytimes.com/.

Μετάφραση-Επιμέλεια: www.4yourfamily.gr

Image courtesy of David Castillo Dominici at FreeDigitalPhotos.net

  

 

Τελευταία τροποποίηση: Κυριακή, 30 Νοέμβριος 2014 15:39
 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Παρακαλώ, γράψτε τον παρακάτω αριθμό ασφαλείας:
493