Created jtemplate joomla templates

 
 

"Όσα μάθαμε για τη ζωή απ' τον παππού μας, που νίκησε τον καρκίνο για δεύτερη φορά!"

Σάββατο, 22 Νοέμβριος 2014 09:01  
 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
 

Περιμένουμε τ' αποτελέσματα της βιοψίας μυελού των οστών, όλη την εβδομάδα. Ο παππούς των παιδιών μου, μετακόμισε σε μας πριν από έξι εβδομάδες, όταν άρχισε να έχει βασανιστικούς πονοκεφάλους. Ο σύζυγός μου, που είναι γιατρός, φοβήθηκε πως ο καρκίνος του παππού, είχε επιστρέψει. Κι έτσι επισκέψεις σε ειδικούς, μια βιοψία ιστού και μια σειρά σαρώσεων, διαπίστωσαν πως αυτή τη φορά έχει μια μάζα πίσω από το αριστερό του μάτι.

Ο παππούς είχε ζήσει μαζί μας για έξι μήνες τον περασμένο χειμώνα, μετά από μια διάγνωση λεμφώματος. Τότε είχε υποβληθεί σε χημειοθεραπείες. Έτσι, αυτή η... επανάληψη δεν ήταν εντελώς ξαφνική για εμάς. Παρόλ' αυτά μετά από εκείνη την περιπέτεια είχαμε επιστρέψει στην "άνετη" ρουτίνα μας. Χωρίς μια κρίση στο κατώφλι μας, μπορούσαμε να συμβαδίσουμε με τις τυπικές υποχρεώσεις μιας οικογένειας με τρία παιδιά σε τρία σχολεία, με εξωσχολικές δραστηριότητες και δύο γονείς που προσπαθούν να βγάλουν τα προς το ζην. 

Στη συνέχεια...Boom! Καρκίνος και πάλι. Ξαφνικά, υπήρχαν νέες ανάγκες που έπρεπε να προσθέσουμε στο σχεδόν αυτοματοποιημένο πρόγραμμά μας. Σαρώσεις, εξετάσεις, βιοψίες, επισκέψεις στον οφθαλμίατρο, τον ογκολόγο και στον ακτινοθεραπευτή. Υπήρχαν καθημερινά ραντεβού για ακτινοβολία, επισκέψεις στο φαρμακείο και ανάγκες που "ζητούσαν" απ' την οικογένεια να ισορροπήσει σε τεντωμένο σκοινί. 

Μαθαίναμε πάλι από πρώτο χέρι τι σημαίνει να ονομάζεσαι η... "Γενιά του Σάντουιτς"!

Κι όμως υπήρχαν και "στιγμές" που δεν θα είχαμε βιώσει διαφορετικά. Ενώ ετοίμαζα το πρόγευμά μας, το πρώτο κρύο φθινοπωρινό πρωινό, ο παππούς μου είπε απ' την πόρτα...

"Θα κοιτάξεις την ανατολή;"

"Έχω πρώτα να πακετάρω αυτά τα γεύματα για τα παιδιά", απάντησα εκνευρισμένη. Που χρόνος για ανατολές, είπε στον εαυτό μου. Όμως τί είδους ζωή όμως ήταν αυτή; Ξέπλυνα τα χέρια μου και μαζί με τα παιδιά και τον παππού σκύψαμε για να κοιτάξουμε την ανατολή.

"Είναι όμορφη, παππούλη!" είπε η μικρή μου κόρη. Και ήταν πράγματι. 

Όταν το ταξίδι που επρόκειτο να κάνει η κόρη μου, για τις διακοπές του φθινοπώρου έπρεπε να το ακυρώσουμε, η Λίβια μας ρώτησε με θάρρος αν θα μπορούσαμε τουλάχιστον να πάμε για Ινδικό φαγητό.

"Σίγουρα", είπε ο παππούλης. Στο Blue Moon, δοκιμάσαμε όλων των ειδών τα φαγητά, που δεν είχαμε γευτεί ποτέ πριν.

"Εγώ μπορεί να μη ζήσω για πολύ ακόμα", είπε στη Λίβια. "Τί άλλο λες να χάνω και να μην το ξέρω;"

"Θέλεις να δοκιμάσουμε σούσι από χέλι αύριο;" του είπε. Κι έτσι έκαναν! 

Το απόγευμα των 12ων γενεθλίων της Λίβια, συνειδητοποίησα πως δεν μπορούσα να προλάβω τα πάντα στην ώρα τους για να της χαρίσω ένα υπέροχο δείπνο. Ο σύζυγός μου θ' αργούσε κι εγώ θα έπρεπε να βρίσκομαι στην αίθουσα αναμονής του κέντρου Ακτινοβολίας. Έτσι κάλεσα για να ζητήσω βοήθεια απ' τα άλλα δύο παιδιά μου.  "Χρειάζομαι τη βοήθειά σας!" τους είπα.

"Εγώ θα διακοσμήσω το κέικ" προσφέρθηκε η Σάρα. "Κι εγώ θα κόψω τα λαχανικά" με διαβεβαίωσε ο Έινταν. Και το έκαναν.

Σίγουρα, τα παιδιά μου έχουν μάθει ένα νέο λεξιλόγιο που συμπεριλαμβάνει λέξεις όπως λέμφωμα, χημειοθεραπεία, ακτινοβολία, όγκος και μυελός των οστών. Αλλά έχουν μάθει επίσης κάτι σημαντικό. Όπως το πως να είναι ευέλικτοι, να βοηθούν, να διατηρούν την αίσθηση του χιούμορ και να φροντίζουν τους γέροντες της οκογένειάς τους.

Πήραμε τ' αποτελέσματα της βιοψίας μυελού των οστών, χθες το βράδυ. Οι πιθανότητες να ήταν άσχημα τα νέα ήταν εξαιρετικά υψηλές. Έτσι όταν ο γιατρός μας είπε πως δεν είχε βρεθεί ίχνος του όγκου στα κύτταρα του αίματος -τουλάχιστον για τώρα- ήμασταν συνεπαρμένοι. "Τρεις θεραπείες ακτινοβολίας ακόμα για την επόμενη εβδομάδα και θα είστε μια χαρά, για να πάτε με το καλό στο σπίτι σας", είπε ο γιατρός στον παππού μας. "Αν και θα χρειαστεί να επανέρχεστε για τα προγραμματσιμένα check-ups." Θα έλεγα πως εκείνη τη στιγμή η οικογένειά μας σταμάτησε για να δει την ανατολή του ηλίου, μεταφορικά αυτή τη φορά...

"Ζήτω" είπαν τα παιδιά, τσουγκρίζοντας τα ποτήρια τους, όταν τους ανακοίνωνε ο παππούς τα σπουδαία νέα. "Τί ακολουθεί παππού;" ρώτησε ο Έινταν.

"Δεν έχω πάρει το τρένο για τη Βόρεια Καρολίνα από τότε που ήμουν παιδί", είπε κι αμέσως παραγγείλαμε τα εισιτήρια online. Τον άφησα στο σταθμό του τρένου πριν από λίγα λεπτά. Ο γιος του, Μπράιαν, θα τον πάρει απ' το Σάλσμπουρι, έτσι ώστε να μπορεί να επισκεφθεί το μουσείο του τρένου στο Σπένσερ.

Όπως απομακρυνόμουν από κοντά του μου είπε... "Θα επιστρέψω για ένα τριήμερο. Σκέψου νέες γεύσεις που θα θέλατε να δοκιμάσουμε." Και θα το κάνω!

 

*Την προσωπική της ιστορία μοιράζεται μαζί μας η Lisa Ogburn στο http://parenting.blogs.nytimes.com. Περισσότερες ιστορίες της μπορείτε να βρείτε στο Wiredforstories.com 

Μετάφραση-Επιμέλεια: www.4yourfamily.gr

Image courtesy of arztsamui at FreeDigitalPhotos.net

 

 

Τελευταία τροποποίηση: Κυριακή, 23 Νοέμβριος 2014 13:25
 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Παρακαλώ, γράψτε τον παρακάτω αριθμό ασφαλείας:
3212