Created jtemplate joomla templates

 
 

"Με τί ασχολείσαι;" Γιατί είναι η πιο ενοχλητική ερώτηση, για μια μαμά "εργαζόμενη" στο σπίτι!

Τετάρτη, 12 Νοέμβριος 2014 08:30  
 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)
 

"Με τί ασχολείσαι;" Ρώτησα τελικά τη γυναίκα που στεκόταν μπροστά μου στο ταμείο ενός εμπορικού κέντρου, στο Λονδίνο.

"Είμαι πρόεδρος της εγχώριας πλευράς του νοικοκυριού μου», απάντησε ανέκφραστη. 

"H Πρόεδρος ποιού;" είπα, θεωρώντας πως δεν είχα ακούσει καλά με τον θόρυβο που είχε στο μεγάλο πολυκατάστημα.

"Της εγχώριας πλευράς του νοικοκυριού μου", επανέλαβε. "Είμαι μια μαμά "εργαζόμενη" στο σπίτι", χαμογέλασε.

Διασκεδάζοντας με την απάντησή της και αισθανόμενη αμηχανία για η δική μου ερώτηση, γέλασα. "Καλώς ήρθες στο κλαμπ!" Συνέχισα, σε μια προσπάθεια να ενισχύσω το αίσθημα της... αλληλεγγύης.

Τότε ο υπάλληλος της έδωσε μερικά ρούχα που είχε αγοράσει, εκείνη μου είπε πως ήταν χαρά της που συστηθήκαμε κι ακολουθήσαμε χωριστούς δρόμους.

Με τη γυναίκα αυτή, είχαμε βρεθεί να συζητάμε -ενώ περιμέναμε για ώρα σ' ένα ταμείο μ' έναν αναποτελεσματικό υπάλληλο- έχοντας παρατηρήσει πως έχουμε κάτι κοινό. Την αμερικανική μας προφορά. Εκεί μου είχε πει με ενθουσιασμό για την επίσκεψη στην Ιερουσαλήμ με τον Πάπα λίγους μήνες πριν.

Περίεργη για το ποιά δουλειά θα μπορούσε να κάνει μια Αμερικανίδα που ζει στο Λονδίνο κι η οποία θα την οδηγούσε μέχρι την Ιερουσαλήμ με τον Πάπα, δεν μπορούσα να αντισταθώ κι έτσι τη ρώτησα με τι ασχολείται. 

Η απάντησή της -όχι αυτή που είχα προβλέψει- έκρυβε πολλά απ' τα θέματα που καταπιάνομαι ως μια μητέρα "εργαζόμενη" στο σπίτι. Βρήκα ενδιαφέρον το γεγονός ότι η ίδια ασχολία θα μπορούσε να θεωρηθεί είτε ρομαντική ή να σε στιγματίζει σε ότι αφορά την λεπτή διαχωριστική γραμμή που χωρίζει τις πεποιθήσεις, την κοινωνικο-οικονομική τάξη, την εκπαίδευση, και -συχνά- την εθνότητα.

Ανάμεσα στους πλούσιους, το να είσαι μια full time mom, θεωρείται ως ένα σύμβολο της κοινωνικής τάξης και δύναμης. Μεταξύ της επαγγελματικής τάξης, θεωρείται ντεμοντέ κι αποτελεί ακόμα και προσβολή για το φεμινισμό. Μεταξύ των ιδιαίτερα μορφωμένων ανθρώπων, είναι σεβαστό μια γυναίκα να έχει κάνει την επιλογή να μείνει στο σπίτι, αλλά μερικές φορές, θεωρείται κι ως ένα χάσιμο χρόνου, ένα πέταμα των ακαδημαϊκών τίτλων. Ή αντιμετωπίζεται ως οικονομική επιβάρυνση για την κοινωνία. Άλλες φορές πάλι, η τάξη, η εκπαίδευση, ο πλούτος, δεν έχει καμία σχέση με το συγκεκριμένο θέμα. Δεν παίζει κανένα ρόλο. Η εθνικότητα από μόνη της, καθορίζει τη στάση απέναντι σ' αυτόν που μένει σπίτι. Αν δηλαδή είναι σεβαστός ή...γελοιοποιείται.

Στη δική μας περίπτωση, εκτίμησα το γεγονός πως αυτή η γυναίκα δεν μου είχε δώσει μια πακεταρισμένη, ημι-συνειδητή απάντηση στην πιο συχνή ίσως ερώτηση που πολλές μαμάδες δεν θέλουν ν' ακούσουν. Η γυναίκα αυτή είχε "ξύσει" τη φθηνή κάλυψη μιας κλασσικής ίσως απάντησης και μου είχε δώσει μια άλλη, πιο άμεση και διασκεδαστική!

Κατά ειρωνικό τρόπο και για να είμαστε ειλικρινείς, συνήθως ρωτάμε "με τί ασχολείσαι;" γιατί αυτός είναι ένας έμμεσος τρόπος να διαπιστώσουμε τι ακριβώς κάνει αυτό το άτομο για να κερδίσει χρήματα, πόσα χρήματα κερδίζει και πώς μπορούμε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας μαζί του, σε κοινωνικο-οικονομική κλίμακα.

Η απάντηση αυτής της γυναίκας, ωστόσο, κατέστησε αυτή τη γραμμή της ανάλυσης αμφισβητήσιμη! Φαινόταν τόσο ικανοποιημένη αλλά και να διασκεδάζει με το γεγονός οτι είναι μια μαμά που μένει στο σπίτι. Ήταν υπερήφανη για τον εαυτό της. Έτσι λοιπόν ποιά είμαι εγώ ή ο οποιοσδήποτε άλλος, για να την κρίνουμε;

Σκέφτομαι πως θα μπορούσε να μου απαντήσει κάπως έτσι..."Είμαι πρόεδρος αυτής της ΜΚΟ" ή "Είμαι πρόεδρος αυτής της εταιρείας". Πιθανότατα θα είχα κούνησε το κεφάλι. Ίσως θα έκανα μια συμπληρωματική ερώτηση ή θα έλεγα... "Ω, τι ωραία" και θα συνέχιζα με την κουβέντα μας. Ωστόσο, το γεγονός ότι αντιμετωπίζει τη ζωή της, την καθημερινότητά της σαν μια εταιρεία με πολλά τμήματα και τον εαυτό της ως τον πρόεδρο της εγχώριας διαχείρισης αυτων των τμημάτων, χτύπησε μια ευαίσθητη χορδή μου.

Γιατί δεν βλέπουμε όλοι τη ζωή μας μ' αυτόν τον τρόπο; Ξέρω πως το μαγείρεμα, το να πλένεις πιάτα, ν' αλλάζεις πάνες, να τρέχεις τα παιδιά στις δραστηριότητες, ν' ασχολείσαι με τα ψώνια του σπιτιού, δεν είναι και τόσο γκλαμουράτο! Αλλά τί ισχύει τελικά για το γράψιμο και τις εργασίες σε διαφάνειες; Το να σημειώνεις αριθμούς στο excel; Να κάνεις έρευνα στο διαδίκτυο;  Να παρουσιάζεις χαρτιά σε πίνακες κι αφεντικά; Έχει κάποια από αυτές τις δραστηριότητες, μεγαλύτερο κύρος ή είναι πιο παραγωγική;

Από τη μια πλευρά παράγουμε (ελπίζω) γνώση και πλούτο. Από την άλλη, "παράγουμε" ανθρώπους, μέλη της κοινωνίας. Μπαρούμε ειλικρινά να πούμε πως η μια ασχολία είναι περισσότερο ή λιγότερο σημαντική απ' την άλλη;

Στην πραγματικότητα, ο κόσμος έχει τόσες πολλές διαφορετικές γραμμές "απασχόλησης". Από την εργασία με την παραδοσιακή έννοια, σε αυτή με τους λιγότερο παραδοσιακούς ρόλους. Σκεφτείτε...Απ' τους καλλιτέχνες, τους σεφ και τους συγγραφείς, μέχρι τις μητέρες και νοικοκυρές, τις "πρόεδρους" του νοικοκυριού! Εάν επιλέξουμε ένα "πεδίο" με το οποίο είμαστε παθιασμένοι, τότε όλοι μπορούμε να υπερέχουμε σ' αυτό που κάνουμε. Κι αν υπερέχουμε σ' αυτό που κάνουμε, τότε ο καθένας μας θα γίνει πρόεδρος της δικής του μικρής περιοχής!

Είναι εύκολο να στιγματίζουμε ή να εξιδανικεύουμε τα διάφορα "μονοπάτια" που έχουμε επιλέξει. Η πραγματική πρόκληση είναι να σκάψουμε αρκετά βαθιά, κάτω απ' την επιφάνεια για να κατανοήσουμε τις επιλογές των άλλων ή -τουλάχιστον- για να σεβόμαστε ακόμα και τις επιλογές αυτές που δεν καταλαβαίνουμε.

Έτσι, την επόμενη φορά που θα βρω τον εαυτό μου, έτοιμο να βάλει μια ταμπέλα ή να κρίνει, θα κάνω ένα βήμα πίσω και θα θυμηθώ την απάντηση αυτής της γυναίκας. Θα θυμηθώ το είδος, την ποιότητα του κόσμου που θέλω η κόρη μου να μεγαλώσει και θα παίξω το ρόλο μου στη δημιουργία αυτού του κόσμου.

Διότι στο τέλος της ημέρας, ελπίζω πως όταν η κόρη μου μεγαλώσει και τη ρώτησουν "Με τί ασχολείσαι;" κι απαντήσει..."Είμαι πρόεδρος της "Google" της δικής της εποχής, Είμαι δασκάλα, καλλιτέχνης, αρτοποιός, γιατρός ή...Είμαι πρόεδρος της εγχώριας πλευράς του νοικοκυριού μου" να την αντιμετωπίσουν με το ίδιο επίπεδο σεβασμού κι αποδοχής που όλοι αξίζουμε να έχουμε, λαμβάνοντας τις καλύτερες επιλογές που μας επιτρέπουν οι καταστάσεις... 

 

Το άρθρο υπογράφει η Reem Kassis. Μητέρα, αρθρογράφος και πρώην σύμβουλος επιχειρήσεων. Το διαβάσαμε στη http://www.huffingtonpost.com.

Μετάφραση-Επιμέλεια: Αθανασία Ανεζάκη

Image courtesy of David Castillo Dominici at FreeDigitalPhotos.net

 

Τελευταία τροποποίηση: Πέμπτη, 13 Νοέμβριος 2014 12:39
 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Παρακαλώ, γράψτε τον παρακάτω αριθμό ασφαλείας:
3816