Created jtemplate joomla templates

 
 

Και η κτηνωδία, δεν έχει τέλος!

Σάββατο, 26 Ιούλιος 2014 18:27  
 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
 

Σκέφτομαι να γράψω το συγκεκριμένο post εδώ και μερικές ημέρες. Έπρεπε έλεγα να είναι άρτιο, καλογραμμένο, δυνατό...Μπούρδες που λέει κι ο γιος μου. Αυτό το άρθρο ουσιαστικά δεν χρειάζεται καν το κείμενο να συνοδεύει την εικόνα, γιατί το γνωστό "η εικόνα ίσον χίλιες λέξεις", ισχύει...στο περίπου. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, η εικόνα ξεπερνά κατά πολύ τον αριθμό των λέξεων.

Ένα άψυχο κουτάβι κι ένα λοστάρι στο λαιμουδάκι του. Λίγο πιο πέρα, το αδελφάκι του κι αυτό νεκρό.  Δύο απ' τα πολλά που χαζεύαμε και χαϊδεύαμε καθημερινά με το παιδί μου, κάτω απ' το αρμυρίκι που είχαν κάνει σπίτι τους, στις καλοκαιρίνες μας διακοπές. Από πάνω τους, ήδη αρχίζουν και μαζεύονται αμέτρητες μύγες και μέλισσες. Δίπλα τους, η μαμά τους ξαπλωμένη και τα υπόλοιπα κουτάβια, ευτυχώς ζωντανά!

Η φωτογραφία που τράβηξα με το κινητό μου, γιατί με παρακάλεσε ένα μέλος φιλοζωικού σωματείου, μου θυμίζε ένα μάθημα που μας έκαναν στη σχολή δημοσιογραφίας. 

"Θέλεις ν' ανοίξεις ένα ιχθυοπωλείο και να γράψεις την επιγραφή. Τί θα γράψεις; Εδώ πωλούνται φρέσκα ψάρια;"

Το "εδώ" και το "πωλούνται" είναι περιττά. Το ίδιο και τα "ψάρια". Η μυρωδιά και μόνο αρκεί. Όσο για το "φρέσκα"...τί θα πεις, οτι δεν πουλάς φρέσκα;

Έτσι κι εδώ. Έχεις αυτή τη φωτογραφία. Ένα ανυπεράσπιστο κουτάβι. Ένα λοστάρι. Ένα δράστη. Άφαντο, άγνωστο και σίγουρα "άρρωστο", αφού αν είσαι υγιής ψυχολογικά και συναισθηματικά, αυτό δεν το κάνεις. Η ηλικία; Άγνωστη επίσης. Η μανία; Δεδομένη. Κατά συνέπεια οι πηχυαίοι τίτλοι, είναι περιττοί!

Η ιστορία που εμείς ζήσαμε, λίγες μόλις ημέρες μετά το περιστατικό στα Νέα Στύρα όπου ένας ιδιοκτήτης ταβέρνας σκότωσε ένα αδέσποτο σκυλάκι χτυπώντας το με μια καρέκλα, έχει ως εξής...

Κάθομαι σε μια παραλία της Βόρειας Εύβοιας μαζί με την οικογένειά μου. Εκείνη την ώρα έρχεται ένας ηλικιωμένος κύριος και  λέει στην παρέα του πως "ένα κοριτσάκι λίγα μέτρα πιο πέρα από εμάς, κλαίει, γιατί δύο από τα κουταβάκια που τάιζε είναι νεκρά.Κάποιος τα σκότωσε!"

Τον κοιτάζω καλά καλά και τον ρωτάω αν είναι σίγουρος κι αν μιλάμε για τα ίδια σκυλάκια. Μου λέει πως ναι. Παίρνω το κινητό μου κι ανεβαίνω στον χωματόδρομο, πάνω απ' την παραλία. Βρίσκω ένα κορίτσι γύρω στα 12 με 13 να κάθεται στο χώμα και να κλαίει με λυγμούς. Ο αδελφός της -ίσως- ένα μικρότερο αγόρι, παίρνει στην αγκαλιά του ένα απ' τα ζωντανά κουτάβια και μου λένε τι αντίκρυσαν την ώρα που πήγαν να δώσουν λίγο γάλα στα σκυλάκια.

Η ώρα είναι περίπου 7.30 το απόγευμα. Εννοείται πως οι αρμόδιες υπηρεσίες που θα μπορούσα να τηλεφωνήσω είναι κλειστές. Καλώ λοιπόν στην πυροσβεστική, στο τμήμα της περιοχής. Τους ζητώ να βοηθήσουν ώστε να μεταφερθούν τα ζωντανά κουταβάκια σε ασφαλές μέρος. Δηλώνουν αναρμόδιοι και προφανώς είναι. Τους ρωτώ αν γνωρίζουν κάποιο φιλοζωικό σωματείο. Μέσα σε δύο λεπτά, ο άνθρωπος που βρισκόταν στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, με καλεί πίσω και μου δίνει ένα κινητό.

"Ναι, γεια σας. Βρίσκομαι για διακοπές και συμβαίνει αυτό κι αυτό..." λέω στη γυναίκα που απαντά στο τηλέφωνο.

Είναι η ταμίας ενός συλλόγου, που έχει στηθεί από ευαισθητοποιημένους ιδιώτες κι οι οποίοι δεν ζουν καν - απ' οτι μου είπε- στην Εύβοια. Ήταν δε αδύνατο να βοηθήσει αφού δεν υπήρχε οργανωμένος χώρος για να φιλοξενήσει τα κουτάβια που είχαν γλιτώσει απ' τη μανία του δράστη συν το γεγονός πως τα σκυλιά που ήδη έχουν -προφανώς στα σπίτια τους- και περιθάλπτουν έχουν τύφο κι έτσι δεν γίνεται να βάλουν κοντά τους, άλλα υγιή!

Με λίγα λόγια...τοίχος! "Δηλαδή δεν μπορεί να γίνει τίποτα; Δεν έχετε κάποιον γνωστό εδώ; Κι αν σκοτώσουν και τα υπόλοιπα;" ρωτώ...

"Έχω μια γνωστή που έχει ξενοδοχείο εκεί κοντά και ίσως μπορεί να βοηθήσει..." μου λέει η ταμίας.

Κατεβαίνω στην οικογένειά μου, για μερικά λεπτά κοιτάζοντας προς το συγκεκριμένο σημείο. Ένας κύριος κατεβαίνει με μια μαύρη σακούλα, φορώντας γάντια. Μαζεύει τα άψυχα κουτάβια, τα πετά στον κάδο απορριμμάτων και φεύγει...

Τα υπόλοιπα παραμένουν εκεί. Με την ευχή να είναι τυχερά και να καταφέρουν να ζήσουν...

Αλλά και την ευχή, τα δικά μας παιδιά να ζήσουν σ' έναν καλύτερο κόσμο, χωρίς περιστατικά τέτοιας κτηνωδίας, αδικαιολόγητης οργής, μανίας και ατιμωρησίας...

 

 

 

 

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση: Κυριακή, 27 Ιούλιος 2014 19:33
 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Παρακαλώ, γράψτε τον παρακάτω αριθμό ασφαλείας:
1067